Τα 10 σημαντικότερα θρησκευτικά μυστήρια

Συμβαίνουν όντως θαύματα; Οι άγγελοι είναι αληθινοί; Η προσευχή αποδίδει; Υπάρχουν κάποια φαινόμενα για τα οποία η επιστήμη προσπαθεί να βρει λογικές απαντήσεις αλλά για την πίστη οι εξηγήσεις δεν είναι απαραίτητες. 

Τα 10 μυστήρια τα οποία εξετάζονται στην συνέχεια έχουν κερδίσει το διαρκές ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων, ακόμη και από απλή περιέργεια και υπόκεινται σε γνήσιο έλεγχο των ερευνητών παραφυσικών φαινομένων. Παρατίθενται παρακάτω τα 10 κυριότερα θρησκευτικά μυστήρια και θαύματα.

Οι εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας
Εδώ και αιώνες έχουν αναφερθεί σε όλο τον κόσμο περιπτώσεις θέασης της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού. Αξιοσημείωτες περιπτώσεις θέασης κάποιας οπτασίας μεταξύ άλλων είναι αυτή της Guadelupe του Μεξικό (1531), της Fatima της Πορτογαλίας (1917), της Lourdes στη Γαλλία (1858) και του Giertwald της Πολωνίας (1877). Οι ισχυρισμοί για οπτασίες συνεχίζονται έως τις ημέρες μας με πιο γνωστή αυτή της Medjugorje της Κροατίας. Το 1968 μια υποτιθέμενη εμφάνιση της Μαρίας καταγράφηκε ζωντανά σε τηλεοπτική κάμερα στο Zeitoun της Αιγύπτου. Σε αυτές τις θεάσεις συνήθως η Μαρία ζητάει από τους ανθρώπους να προσευχηθούν ενώ κατά περιπτώσεις δίνει και κάποιες προφητείες, οι πιο γνωστές εκ των οποίων είναι αυτές της Fatima. Οι σκεπτικιστές αποδίδουν αυτές τις οπτασίες σε παραισθήσεις ή σε μια μαζική υστερία ενώ κάποιοι άλλοι ερευνητές που αναζητούν εξηγήσεις για αυτά τα συμβάντα, έχουν κάνει συγκρίσεις μεταξύ των θεάσεων αυτών και συναντήσεων με UFO.

Συναντήσεις με Αγγέλους
Έχουν γραφεί πάρα πολλά βιβλία και έχουν ειπωθεί αναρίθμητες ιστορίες από ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν ότι είχαν προσωπικές συναντήσεις με όντα τα οποία αποκαλούν αγγέλους. Ορισμένες φορές περιγράφονται ως όντα από φως, άλλες φορές ως άνθρωποι εκπληκτικής ομορφιάς ακόμη και ως συνηθισμένοι άνθρωποι. Σχεδόν πάντοτε εμφανίζονται σε περιπτώσεις ανάγκης και κάποιες φορές η ανάγκη αυτή είναι μεγάλη, όπως όταν ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει, ενώ άλλες φορές η ανάγκη είναι περισσότερο συνυφασμένη με εγκόσμια θέματα όπως για παράδειγμα η περίπτωση που μια νεαρή γυναίκα οδηγεί τη νύχτα και μένει από λάστιχο και δέχεται την βοήθεια κάποιου ευγενικού ξένου που εμφανίστηκε από το πουθενά, ενώ στη συνέχεια εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει το παραμικρό ίχνος.

Η Κιβωτός της Διαθήκης
Το βιβλίο ‘Έξοδος’ της Παλαιάς Διαθήκης περιγράφει με λεπτομέρειες την κιβωτό, που ήταν επικαλυμμένη με χρυσό και την οποία κατασκεύασαν οι Ισραηλίτες με τις οδηγίες του Θεού προκειμένου να φυλάξουν τις σπασμένες πλάκες επάνω στις οποίες είχαν γραφεί οι Δέκα Εντολές. Και δε συνέβη μονάχα αυτό, αλλά ακόμα ο Θεός είπε, «Και εκεί θα συναντηθώ μαζί σας και θα μιλήσω μαζί σας για όλα όσα σας δώσω ως διαθήκη για τα τέκνα του Ισραήλ.» Οι Ισραηλίτες κουβαλούσαν την κιβωτό μαζί τους στις περιπλανήσεις τους ακόμη και στις μάχες τους επειδή λέγεται ότι αυτή είχε απίστευτες δυνάμεις. Ορισμένοι θεωρούν ότι η Κιβωτός ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος πομπού για επικοινωνία με το Θεό και ένα θανατηφόρο όπλο, το μεγαλύτερο όμως μυστήριο είναι το τι συνέβη σε αυτήν. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η Κιβωτός συνεχίζει να υπάρχει στις ημέρες μας και παραμένει κρυμμένη και προστατευμένη από την κοινή θέα.

Αφθαρσία
Άφθαρτα θεωρούνται τα σώματα των Αγίων τα οποία ως εκ θαύματος δεν αποσυντίθενται ακόμη και μετά την πάροδο κάποιων δεκαετιών, ενός αιώνα ή και περισσότερο. Τα σώματα είναι συχνά σε κοινή θέα μέσα σε εκκλησίες και βωμούς. Ανάμεσα σε αυτούς τους Αγίους είναι η Αγία Clare του Assisi, ο Άγιος Vincent De Paul, η Αγία Bernadette του Soubirous, ο Άγιος John Bosco, η ευλογημένη Imelda Lambertini, η Αγία Catherine Labour και άλλοι. Ακόμα και το σώμα του Πάπα Ιωάννη του 23ου φημολογείται ότι είναι καλά διατηρημένο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της ευλογημένης Margaret της Metola. Πέθανε το 1330, όμως το 1558 το λείψανο της έπρεπε να μεταφερθεί επειδή το φέρετρό της άρχισε να φθείρεται. Αυτόπτες μάρτυρες ανακάλυψαν προς μεγάλη τους έκπληξη ότι όπως το φέρετρο της, έτσι και τα ρούχα της είχαν αρχίσει να φθείρονται, όχι όμως και το σώμα της.

Στίγματα
Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και αντιφατικά θαύματα είναι τα στίγματα, δηλαδή όταν ένα πρόσωπο εμφανίζει χωρίς κανένα λόγο τις πληγές του Ιησού από την σταύρωση, συνήθως στους καρπούς των χεριών και στα πόδια. Το φαινόμενο χρονολογείται τουλάχιστον από τον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης (1186 1226) και από τότε έχει αναφερθεί για πάρα πολλούς Αγίους. Η πιο γνωστή περίπτωση των πρόσφατων χρόνων είναι αυτή του αγίου Πίου της Pietrelcina, γνωστός ακόμη και ως Πατέρας Πίος (1887 1968). Πολλοί οι οποίοι είχαν θεωρηθεί ανεπίσημα ως σημαδεμένοι με στίγματα αποδείχθηκε ότι ήταν απατεώνες αφού προκάλεσαν τις πληγές στο σώμα τους με διάφορους τρόπους. Ακόμη και ο Πατέρας Πίος είχε κατηγορηθεί ότι προκάλεσε τις πληγές του με οξύ. Πέραν της εξήγησης που αφορά σε περίπτωση θαύματος, μια άλλη πιθανή ερμηνεία είναι η ψυχοσωματική, δηλαδή ότι η υπερβολική πίστη προκαλεί αυτές τις πληγές στο σώμα.

Εικόνες που κλαίνε και ματώνουν
Αγάλματα, εικόνες και άλλα ομοιώματα του Ιησού, της Μαρίας και Αγίων που εμφανίζονται να κλαίνε ή και να ματώνουν έχουν αναφερθεί αμέτρητες φορές σε όλο τον κόσμο και συνεχίζουν να αναφέρονται σε τακτική βάση. Μια τέτοια εικόνα είναι αυτή του Ιησού που βρίσκεται στην Εκκλησία της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, η οποία έχει χτιστεί στο σημείο που λέγεται ότι γεννήθηκε ο Ιησούς, καθώς φαίνεται ότι κλαίει με κόκκινα δάκρυα. Άλλες περιπτώσεις είναι η κλαίουσα Μαντόνα στο Τορόντο του Καναδά, η κλαίουσα εικόνα της Μαρίας στον ορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Cicero του Ιλινόις, η φυσικών διαστάσεων εικόνα του Ιησού που αναβλύζει παρθένο ελαιόλαδο στον ορθόδοξο ναό της Αγίας Μαρίας στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας και πάρα πολλές άλλες. Οι σκεπτικιστές υποψιάζονται ότι κρύβεται κάποια απάτη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και οι σχετικοί έλεγχοι σταθερά δεν καταλήγουν σε κάποιο αποτέλεσμα, γεγονός που ανάγει αυτό το θέμα σε ζήτημα πίστης.

Η θεραπευτική δύναμη της προσευχής
Επικρατεί μια συνεχόμενη συζήτηση σχετικά με την θεραπευτική δύναμη της προσευχής. Κάποιες φορές υπάρχουν πειράματα που δείχνουν ότι η προσευχή ήταν στατιστικά σχετική με θεραπεία ασθενών ενώ κάποιες άλλες φορές τα πειράματα υποδηλώνουν ότι δεν είχε καμία απολύτως επίδραση. Εάν όντως η προσευχή έχει κάποια επίδραση, ποιος είναι ο μηχανισμός εκείνος ο οποίος εμπλέκεται; Είναι όντως ένα θαύμα ή ένα είδος ψυχικής ή άλλης επίδρασης που δε μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε; Και πόσο ισχυρή είναι; Οι σκεπτικιστές αντιδρούν έντονα στην υπόθεση αυτή και υποστηρίζουν ότι αν η προσευχή μπορούσε να κάνει θαύματα θα μπορούσε να ξαναφυτρώσει το κομμένο πόδι ενός αναπήρου.

Η Σινδόνη του Τορίνο
Ασχέτως με το πόσες επιστημονικές έρευνες θα γίνουν στη Σινδόνη του Τορίνο, τα αποτελέσματα δεν θα είναι ποτέ ικανοποιητικά για όλους. Αυτοί οι οποίοι επιθυμούν να το θεωρούν ως το σάβανο του Ιησού δεν θα χάσουν την πίστη τους παρά την χρονολόγηση με άνθρακα και άλλες μεθόδους. Η σινδόνη είναι μια λινή λωρίδα μήκους 14 ποδιών στην οποία έχει αποτυπωθεί αδρά η μορφή ενός άνδρα που φέρεται να είχε σημάδια από σταύρωση. Οι πιστοί θεωρούν ότι αυτό είναι όντως το αποτύπωμα του Ιησού το οποίο αποτυπώθηκε ως εκ θαύματος στο ύφασμα, πιθανότατα κατά την στιγμή της ανάστασης του. Η ραδιοχρονολόγηση που έλαβε χώρα το 1988 έδειξε ότι η σινδόνη φτιάχτηκε κάπου ανάμεσα στο 1260 και στο 1390 μ.Χ., ενώ μια σύγχρονη θεωρία αναφέρει ότι αυτή είναι ένα κατασκεύασμα του Leonardo da Vinci.

Παπικές προφητείες
Πολλοί Πάπες της Καθολικής Εκκλησίας όχι μόνο αποτέλεσαν το θέμα διαφόρων προφητειών αλλά ήταν και οι ίδιοι προφήτες. Ένα όραμα του Πάπα Πίου του 12ου (1939 1958) για παράδειγμα, τον οδήγησε στην δήλωση «Η ανθρωπότητα πρέπει να προετοιμαστεί για δυσκολίες που ποτέ πριν δεν βίωσε, τις πιο σκοτεινές μετά από την εποχή του κατακλυσμού». Ο Πάπας Πιος ο 9ος (1846 1878) προφήτεψε «θα συμβεί ένα μεγάλο θαύμα το οποίο θα κάνει όλο τον κόσμο να εκπλαγεί. Αυτό το θαύμα θα προηγείται από τον θρίαμβο μιας επανάστασης ενώ η εκκλησία θα υποφέρει πάρα πολύ. Οι υπηρέτες και οι υπέρμαχοί της θα γίνουν αντικείμενο χλεύης, θα μαστιγωθούν και θα μαρτυρήσουν». Αυτό περιγράφει μήπως την σημερινή κρίση της Εκκλησίας; Οι πιο αξιοσημείωτες προφητείες είναι αυτές του Αγίου Μαλαχία, ο οποίος προέβλεψε την ανάδειξη κάθε Πάπα από τον 12ο αιώνα.

Το αστέρι της Βηθλεέμ
Ενώ οι πιστοί αποδέχονται τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης ως πραγματικά, οι ερευνητές της θρησκείας και οι επιστήμονες συχνά αναζητούν μια επιστημονική βάση για πολλά από τα γεγονότα που αυτά περιγράφουν. Ένα από αυτά το οποίο ξαναβγαίνει στην επιφάνεια κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα είναι η υπόθεση με το αστέρι της Βηθλεέμ. Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ματθαίου, οι μάγοι (αλλιώς γνωστοί και ως Τρεις Βασιλείς) έφθασαν στην Ιερουσαλήμ αναζητώντας το νεογέννητο «Βασιλέα των Ιουδαίων», λέγοντας ότι ακολούθησαν ένα κινούμενο αστέρι για να φθάσουν εκεί. Οι πιστοί αναφέρουν πως αυτό ήταν σίγουρα ένα θαύμα το οποίο προανήγγειλε την γέννηση του Μεσσία ενώ άλλοι ερευνητές αναφέρουν ότι το αστέρι θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο όπως ένας κομήτης, μια πλανητική σύνοδος, ο πλανήτης Δίας, ένας υπερκαινοφανής αστέρας ή ακόμα και ένα UFO.

Γιατί οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό;

Το ότι οι Εβραίοι πρέπει να απέχουν πλήρως από την κατανάλωση χοιρινού αναφέρεται στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο της Παλαιάς Διαθήκης.
Η απαγόρευση είναι παλαιότερη κατά αρκετές εκατοντάδες χρόνια της αντίστοιχης του Κορανίου, αλλά οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτές τις απαγορεύσεις είναι λίγο πολύ οι ίδιες.
Σε πολλούς πολιτισμούς, το γουρούνι θεωρούνταν απεχθές, γιατί κυλιέται στη λάσπη και τρώει περιττώματα, ενώ στην Παλαιά Διαθήκη χαρακτηρίζεται ακάθαρτο γιατί δε μηρυκάζει, δεν τρέφεται δηλαδή με χορτάρι. Ωστόσο, πολύ πριν από την εγκατάσταση των Εβραίων στη Χαναάν, στη γη που βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ιορδάνη, οι άνθρωποι εκείέτρωγαν χοιρινό.
Σε ανασκαφές έχουν βρεθεί οστά χοίρων που χρονολογούνται 5.000 χρόνια πριν. Ορισμένα από αυτά προέρχονται από θυσίες, άρα οι χοίροι θα πρέπει να θεωρούνταν ιερά ζώα. Είναι πιθανό η αντίθεση προς τη θρησκεία των Χαναανιτών να οδήγησε τους Εβραίους νομοθέτες να απαγορεύσουν αυστηρά το χοιρινό

Ορφισμος

Από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. μέχρι αρκετά προχωρημένο τον 6ο αιώνα μ.Χ., αναπτύχθηκε στην Ελλάδα ένα θρησκευτικό ρεύμα, το οποίο σήμερα ονομάζουμε Ορφισμό. Επρόκειτο για ένα κίνημα με απροσδιόριστα όρια, το οποίο μοιραζόταν αρκετές δοξασίες με τους Πυθαγορείους, την Ελευ­σίνια και τη Διονυσιακή Θρησκεία, και υποστήρι­ζε απόψεις περί θεότητας παρόμοιες με αυτές που εξέφραζαν ποιητές του ώριμου αρχαϊσμού, όπως ο Αισχύλος ή ο Πίνδαρος. 

Οι οπαδοί του κινήματος αυτού βασίζονταν σε μια σειρά ποικίλων κειμένων που αποδίδονταν στον Ορφέα, ένα θαυμάσιο μυθικό τραγουδιστή, για τον οποίο λεγόταν πως είχε συνοδεύσει τους Αργο­ναύτες, πως είχε κατεβεί στον Άδη προς αναζήτη­ση της νεκρής συζύγου του και πως είχε καταφέρει να συγκινήσει με το τραγούδι του ακόμη και τους ί­διους τους θεούς, όπως έκανε με τους θνητούς και τα ζώα.

Παρ’ όλ’ αυτά, η αδυναμία του να σεβαστεί τη θεϊκή απαγόρευση να μη γυρίσει να κοιτάξει τη σύζυγό του, όπως έλεγαν, ματαίωσε την τελευταία στιγμή τη διάσωσή της από τον άλλο κόσμο και την επιστροφή της στον κόσμο των ζώντων. Υπέθε­ταν πως ένα τόσο μυθικό ταξίδι, παρά την αποτυχία του, είχε προικίσει τον Ορφέα με ειδικές γνώσεις σχετικά με τον άλλο κόσμο, που του επέτρεπαν να γνωρίζει ποια ήταν η τύχη των ψυχών μετά το θά­νατο και πως ο Ορφέας είχε αποφασίσει να μετα­δώσει τις γνώσεις του σε συγκεκριμένες ομάδες θνητών μυημένων σε μια μυστηριακή θρησκεία μέσω μιας σειράς κειμένων. Πράγματι, έχουμε στοιχεία για την ύπαρξη μιας ευρείας και ποικίλης λογοτεχνικής παραγωγής, θρησκευτικής ή με φιλοσοφικά στοιχεία, που με βεβαιότητα προέρχεται από διάφορες εποχές, από τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι αρκετά προχωρημένης της ρωμαϊκής εποχής, και η οποία θεωρούνταν έργο του Ορφέα.

Δεδομένου ότι ο Ορφέας ήταν ένα μυθικό πρό­σωπο και όχι υπαρκτός άνθρωπος, οφείλουμε να σκεφθούμε πως τα κείμενα που του αποδίδονταν θα πρέπει να ήταν έργα διαφόρων ποιητών, οι οποίοι, από φόβο μήπως δεν ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν, αντί να διακινδυνεύσουν να παρουσιάσουν ως δικά τους τα έργα και το θρησκευτικό μήνυμα που περι­είχαν, προτίμησαν να παραμείνουν στην ανωνυμία, ώστε τα πιστεύω τους να γίνουν πιο εύκολα αποδε­κτά (με το πρόσχημα ότι προέρχονταν από ένα φη­μισμένο αυτόπτη μάρτυρα του άλλου κόσμου).


Ένας μύθος περί προελεύσεως του ανθρώπου
Το ορφικό δόγμα θεμελιωνόταν σε ένα μύθο πε­ρί προελεύσεως του ανθρώπου, κάτι το σπάνιο για τον ελληνικό κόσμο, στον οποίο ουσιαστικά δεν υ­πάρχουν άλλοι μύθοι γι’ αυτό το θέμα. Στη Θεογο­νία του Ησιόδου, το μόνο αρχαίο κοσμογονικό ποίημα που έχει διασωθεί ολόκληρο, λείπει η αναφο­ρά στο πως προέκυψαν οι άνθρωποι στον κόσμο. Ο ορφικός μύθος, η ύπαρξη του οποίου στην αρ­χαιότητα αμφισβητήθηκε επανειλημμένως αλλά με ανεπαρκή επιχειρήματα, [1] προκύπτει από διάφορα κείμενα τα οποία, όπως συχνά παρατηρείται στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, αναφέρονται σε κάποιο α­πό τα επεισόδια ή σε συγκεκριμένες πτυχές του μύ­θου, αλλά δεν τον διηγούνται με τρόπο συνεχή.

Από τα στοιχεία που μας προσφέρουν αυτά τα κεί­μενα μπορούμε να συνθέσουμε ένα σύνολο που εί­ναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο: Ο Ζευς είχε λάβει το θεϊκό θρόνο από τον πατέρα του, τον Κρόνο, έπειτα από μια σειρά εναλλα­γών της εξουσίας, από τις οποίες δεν έλειπαν τα βί­αια επεισόδια. Κατά πολλές απόψεις, ο ορφικός μύ­θος συμπίπτει με αυτό που διηγείται ο Ησίοδος στη Θεογονία. Ο παππούς του Δία, ο Ουρανός, δεν ά­φηνε τα παιδιά του να γεννηθούν για να διατηρή­σει το θρόνο του, αλλά ευνουχήθηκε από τον Κρό­νο, γιο του και πατέρα του Δία, με τη βοήθεια της συζύγου του Ουρανού, της Γαίας. Αλλά και ο Κρόνος, έχοντας τον ίδιο σκοπό, δη­λαδή να μη χάσει το θρόνο, καταβρόχθιζε τους α­πογόνους του κατά τη γέννησή τους. Όμως η σύζυ­γός του, η Ρέα, έκρυψε έναν από αυτούς, τον Δία, σε μια σπηλιά και έδωσε στον άντρα της μια πέτρα τυλιγμένη σε σπάργανα για να την καταβροχθίσει. Όταν ο Δίας μεγάλωσε, ευνούχισε και αυτός τον πατέρα του (μια λεπτομέρεια που δεν αναφέρεται στην εκδοχή του Ησιόδου) και ανέλαβε την εξουσία των θεών.

Ο Ζευς διέπραξε τότε αιμομιξία με τη μητέ­ρα του Ρέα, η οποία ταυτίζεται με τη Δή­μητρα, και απέκτησε ως κόρη την Περσε­φόνη. Ο Ζευς επίσης ενώθηκε με την κό­ρη του και αποτέλεσμα της ένωσης ήταν η γέννηση του θεού Διονύσου (συχνά αποκαλούμε­νου ως Ζαγρεύς στην ορφική παραλλαγή). Ο νέος αυτός θεός ήταν λοιπόν αποτέλεσμα διπλής αιμο­μιξίας και ήταν συγχρόνως γιος, εγγονός και ετεροθαλής αδερφός του Δία. Αυτή η ανω­μαλία, όσον αφορά τις γενεές, απέτρεπε την κανονική σει­ρά διαδοχής, καθιστώντας τον Διόνυσο ένα είδος alter ego του Δία. Ο Ζευς αποφάσισε τότε να παραδώσει το σκήπτρο στον Διόνυσο ενώ ακόμη ήταν βρέφος. Η Ήρα, η σύζυγος του Δία, η οποία ενοχλούνταν από ένα γιο που προήλθε από άλλη θεά, εκμεταλλευ­όμενη το φθόνο των Τιτάνων, για το βασιλικό α­ξίωμα που παραχωρήθηκε στον Διόνυσο, τους υ­ποκίνησε να επιτεθούν στο βρέφος.

Οι Τιτάνες ήταν αδερφοί του Κρόνου και κατά συνέπεια ανήκουν στις πρωταρχικές γενεές των θε­ών, οι οποίες είχαν αποκλειστεί από την εξουσία και δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν με αυτή την ιδέα. Αποφασισμένοι να εκδικηθούν το μικρό Διό­νυσο, μεταμφιέστηκαν βάφοντας τα πρόσωπά τους με γύψο και παραπλάνησαν τον Διόνυσο με διά­φορα παιχνίδια, έτσι ώστε τελικά να τον φονεύ­σουν. Αφού τον σκότωσαν, τον διαμέλισαν, τον μα­γείρεψαν και τον καταβρόχθισαν. Η θυσία του Διονύσου μετετράπη από τους Ορφι­κούς σε παράδειγμα αιματηρής θυσίας, την οποία, όπως θα δούμε αργότερα, απέρριπταν. Ο Ζευς, οργισμένος με την εγκληματική πράξη των Τιτάνων, τους κατακεραύνωσε. Από την ανάμι­ξη της φωτιάς του κεραυνού, της στάχτης και του αίματος των Τιτάνων με το χώμα, όπου έπεσαν, δη­μιουργήθηκαν τα ανθρώπινα όντα. Οι συνέπειες αυτής της προέλευσης είναι διάφο­ρες.

Η πρώτη είναι πως, δεδομένου ότι οι άνθρωποι προέρχονται εν μέρει από θεούς (οι Τιτάνες και ο Διόνυσος ήταν θεοί) και εν μέρει από χώμα, έχουν ένα θεϊκό και αθάνατο μέρος, την ψυχή, και ένα θνητό και φθαρτό συστατικό, το σώμα. Η δεύτερη συνέπεια της προέλευσης των ανθρώ­πων είναι ότι η ψυχή τους, πριν από τη δημιουργία του είδους, μολύνθηκε από το έγκλημα των Τιτά­νων, ένα έγκλημα το οποίο απαιτούσε εξιλέωση. Η τρίτη συνέπεια είναι ότι η ψυχή έχει μια θετι­κή θεϊκή συνιστώσα, η οποία προέρχεται από τον Διόνυσο, αλλά επίσης έχει και μια αρνητική θεϊ­κή συνιστώσα, κατάλοιπο της Τιτάνιας φύσης, δη­λαδή της αλαζονείας των προγόνων του ανθρώπου, των Τιτάνων, οι οποίοι επίσης ήταν θεοί.

Η ψυχή πρέπει να απελευθερωθεί από το βάρος της εγκληματικής συνιστώσας της και αυτό θα απαιτήσει ένα μεγάλο χρονι­κό διάστημα, ανάλογο του μεγέθους του ε­γκλήματος, πράγμα που σημαίνει πως η τιμωρία και ο εξαγνισμός υπερβαίνουν τη χρονι­κή διάρκεια μιας και μόνο ζωής. Συνεπώς, η είσο­δος της ψυχής στο σώμα, η εξιλέωση και η απε­λευθέρωσή της με το θάνατο του σώματος, επανα­λαμβάνεται αρκετές φορές σε μια μακροχρόνια διαδικασία, κατά την οποία η ψυχή εγκαθίσταται διαδοχικά σε σώματα τα οποία είναι γι’ αυτήν μια φυλακή ή ένας τάφος (θυμηθείτε την περίφημη φράση την οποία μας μεταδίδει ο Πλάτων, σώμα σήμα, δηλαδή, το σώμα, ένας τάφος, στην οποία κάνει λογοπαίγνιο βασιζόμενος στην ομοιότητα των δυο λέξεων στα ελληνικά [2]).

Ονομάζουμε μετεμψύχωση [3] τη μετοίκηση της ψυχής από τον άλλο κόσμο σε αυτόν και από ένα σώμα σε άλλο, έως ότου, εξιλεωμένη από τις α­μαρτίες της, μπορεί να επιτύχει την απελευθέρω­ση. Για να επιταχύνει την έλευση της στιγμής κα­τά την οποία η ψυχή, οριστικά απελευθερωμένη, μπορεί να απολαύσει μια ευτυχισμένη ζωή στον άλλο κόσμο, ο άνθρωπος πρέπει, κατ’ αρχάς, να μυηθεί στα Διονυσιακά μυστήρια και, στη συνέ­χεια, να ζει σε αυστηρή αγνότητα, χωρίς να μολύ­νεται από κανένα νεκρό ον, και να συμμετέχει σε διάφορες ιεροτελεστίες.


Η αρχαιότητα του μύθου
Ο μύθος εμφανίζεται στην πιο εξελιγμένη μορ­φή του στις Ραψωδίες, ένα ποιητικό έργο το οποίο είναι γραμμένο πιθανότατα στον 1ο αιώνα π.Χ., και το οποίο χρησιμοποιεί σημαντικά στοιχεία αρχαιό­τερων έργων. Πιο συγκεκριμένα, και όσον αφορά το μύθο που μας απασχολεί, υπάρχουν ενδείξεις πως υπήρχε από παλαιότερα. Μεταξύ των 4ου και 3ου αιώνων π.Χ., ο Καλλίμαχος αναφέρει τον Διό­νυσο Ζαγρέα ως γιο του Δία και της Περσεφόνης, ενώ κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., ο Ευφορίων υπενθυμίζει τον τρόπο με τον οποίο έβαψαν το πρόσωπό τους οι Τιτάνες.

Και οι δυο αυτοί συγγραφείς διηγούνται πως οι Τιτάνες μαγείρεψαν τον Διόνυσο. [4]Και ακόμη πριν από αυτούς, ο Πλάτων μας προ­σφέρει δυο σημαντικά έπ’ αυτού κείμενα.

Νόμοι Πλάτωνος (ΟF 37 ΙΒ): Στη συνέχεια αυ­τής της ελευθερίας, θα μπορούσε να εμφανιστεί η άρνηση υπακοής στις αρχές και ως συνέπεια αυτής, η διαφυγή από τις υποχρεώσεις και από τις πατρικές, μητρικές ή άλλων ηλικιωμένων ατό­μων νουθεσίες, και κοντά στο τέλος, η αξίωση της μη υποταγής στους νόμους και στο τέλος, η έλ­λειψη φροντίδας των όρκων, της πίστης και γε­νικά των θεών, με εκδηλώσεις και μίμηση της λεγόμενης «αρχαίας Τιτάνιας φύσης», καταλή­γοντας κατ πάλι σ’ εκείνη την ίδια και διάγοντας μια θλιβερή ζωή, χωρίς ποτέ να επιτευχθεί η α­παλλαγή από τις δυστυχίες.

Οι σύγχρονοι σχολιαστές ερμηνεύουν με διαφορετικό τρόπο την πλατωνική αναφορά στους Τιτάνες. Οι πιο επιφυλακτικοί, όσον αφορά την ύπαρξη του μύθου στην αρχαιότητα, [5] θεωρούν ότι ο φιλόσο­φος δεν ταυτίζει την ανθρωπότητα με την Τιτάνια κληρονομιά, αλλά απλώς συγκρίνει τη συμπερι­φορά της με αυτήν των Τιτάνων ως ένα είδος αρνητικού παραδείγματος. Μια πιο προσεκτική εξέταση στο κείμενο καθιστά εμφανές ότι ο Πλάτων δεν αναφέρεται σε μια συμπεριφορά όπως αυτή των Τι­τάνων, αλλά σε μια φύση η οποία εκδηλώνεται σε αυτούς. Η φύση λοιπόν είναι κάτι που υπάρχει εκ γενετής. Ο φιλόσοφος ισχυρίζεται πως ο άνθρωπος «μιμείται» αυτή τη φύση διότι η ανθρώπινη ψυχή έχει κληρονομήσει όχι μόνο την Τιτάνια φύση, αλ­λά και αυτήν του Διονύσου, η οποία είναι θετική.

Εκείνοι οι οποίοι επιδεικνύουν υπακοή στο νόμο αναπτύσσουν τη Διονυσιακή,[6] ενώ αυτοί οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά παρακμής, προσεγγίζουν διαρκώς την Τιτάνια φύση σε καθαρή μορφή. Γι’ αυτό το λόγο ο Πλάτων αναφέρει ότι επιδεικνύουν φύση Τιτάνια, διότι ήδη ενυπήρχε σε αυτούς, αλλά εμφανίζεται σε αυτούς τους ανθρώπους με τέτοια έ­νταση που τους κάνει να μοιάζουν στους ίδιους τους Τιτάνες, οι οποίοι αποτελούν την προέλευση και το παράδειγμα αυτής της φύσης. Επί πλέον, μια τέτοια ερμηνεία βρίσκεται σε συμφωνία με μια σειρά από αναφορές του Πλάτωνα, όπως το σώμα ως φυλακή, η εξιλέωση του αρχικού αμαρτήματος και άλλα πα­ρεμφερή θέματα.[7] Επίσης, αυτή η ερμηνεία βρί­σκει έρεισμα και σ’ ένα άλλο κείμενο το οποίο επί­σης ανήκει στους «Νόμους». [8]

Δεν είναι ούτε ανθρώπινο ούτε θεϊκό το κακό που τώρα σε παρακινεί να κατευθυνθείς προς το ιερόσυλο λείψανο, αλλά η έμφυτη ερεθιστικότητα των ανθρώπων λόγω παλαιών και βεβήλων α­δικημάτων, που ολέθρια πλανάται γύρω τους.

Σε αυτό το κείμενο επαναλαμβάνονται αναφορές σε μια φυσική τάση του ανθρώπου προερχόμενη α­πό «παλαιά αδικήματα», που δεν μπορεί να είναι άλλα από αυτά που διεπράχθησαν από τους Τιτάνες. Μια «έμφυτη τάση» δεν προέρχεται από την ίδια τη ζωή του ανθρωπίνου όντος, αλλά από τη σύ­στασή του ως είδους, την αρχική στιγμή. Ακόμη, μπορούμε να επικαλεστούμε και άλλες μαρτυρίες όσον αφορά την αρχαιότητα αυτού του μύθου. Ο Παυσανίας [9] αποδίδει στον Ονομάκριτο, τον οποίο οι Έλληνες τοποθετούσαν χρονικά στην κλασική περίοδο, την ίδρυση των ιεροτελεστιών του Διονύσου, κατά τις οποίες αναπαρίστατο ο τρό­πος με τον οποίο οι Τιτάνες προκαλούσαν το μαρ­τύριο του θεού.

Αυτό καταδεικνύει ότι ο Παυσανίας γνώριζε την ύπαρξη Διονυσιακών τελετών – αναμ­φίβολα μυστηριακών- κατά την κλασική περίοδο. Είναι πιθανό μια ιερή ιστορία, η οποία αφηγείται τη γένεση των ανθρώπων και την προέλευση του α­μαρτήματος το οποίο πρέπει να εξιλεωθεί, να α­παγγέλλονταν σε μυητικές τελετές οι οποίες θα ε­ξηγούσαν τη σωστή διαδικασία ώστε να επιτευχθεί ένας καλύτερος προορισμός στον άλλο κόσμο. Εν μέσω του 5ου αιώνα π.Χ. βρίσκουμε άλλη μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία του Ηροδότου.[10]

Λένε οι Αιγύπτιοι ότι αυτοί που κυριαρχούν στον Καταχθόνιο κόσμο είναι η Δήμητρα και ο Διόνυσος. Ήταν, επίσης, οι Αιγύπτιοι αυτοί που πρώτοι διατύπωσαν τη δοξασία ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και ότι, μετά το θάνατο του σώματος, εισέρχεται σε άλλο ον που ξαναγί­νεται πάντα ζωντανό. Αφού περάσει από όλα τα ε­πίγεια όντα, τα θαλάσσια και τα πτερωτά, επα­νέρχεται στο σώμα ενός ανθρώπου που πρόκειται σύντομα να γεννηθεί και ολοκληρώνει αυτόν τον κύκλο σε τρεις χιλιάδες χρόνια. Υπάρχουν μερικοί Έλληνες, άλλοι πριν και άλλοι κατόπιν -τα ονόματα των οποίων, αν και γνωρίζω, δεν θα αναφέρω- που ακολούθησαν αυτή τη θεωρία σαν να ήταν δική τους.

Ο Ηρόδοτος μεταφράζει τα ονόματα των Αι­γυπτίων θεών κατά τέτοιον τρόπο, ώστε η Δήμητρα να αντιστοιχεί στην Ίσιδα και ο Διόνυσος στον Οσιρι. Όμως, σύμφωνα με την ομόφωνη μαρτυρία των αιγυπτιολόγων,[11] η θεωρία της μετεμψύχωσης αναμφίβολα δεν είναι αιγυπτιακή. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αυτό που περισσότερο μας λυπεί είναι ότι ο ιστορικός δεν θέλησε να αναφέρει ρητά το ποιοι είναι οι Έλληνες – «κάποιοι πριν, κάποιοι κατόπιν»- τους οποίους α­ναφέρει ως υποστηρικτές αυτής της θεωρίας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στη σύγχρονη εποχή συζητήθη­κε πολύ το αν ο Ηρόδοτος αναφέρεται στους Ορφι­κούς και τον Πυθαγόρα, στους Ορφικούς και τον Εμπεδοκλή ή στον Πυθαγόρα και τον Εμπεδο­κλή. [12] Προσωπικά μου φαίνεται ως πιο πειστική η ερμηνεία του Μπέρκρετ (Burkret), σύμφωνα με την οποία ο Ηρόδοτος αναφέρεται στον Πυθαγόρα και τον Εμπεδοκλή, αλλά θεωρεί δεδομένο ότι οι Ορφι­κοί και ο Πυθαγόρας είναι ένα και το αυτό. [13]

Ο Ηρόδοτος δείχνει την ίδια έλλειψη σαφήνειας σε τρία χωρία (2,61· 132· 170) όπου αναφέρεται σε ιεροτελεστίες του Οσίριδος, τις οποίες δεν θεωρεί θεμιτό από θρησκευτικής πλευράς να μνημονεύσει. Στην Αίγυπτο, αυτές οι τελετές και οι μύθοι δεν ήταν μυστικά, ούτε και αποτελούσαν τμήματα μυστηρίων. Γι’ αυτό το λόγο, διάφοροι συγγραφείς [14] θεωρούν ότι αυτή η παράξενη σιωπή του ιστορικού εξηγείται μόνον εάν στην εποχή του, στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια των Βακχικών μυστηρίων, διη­γούνταν μια παρεμφερή ιστορία (το διαμελισμό του Διονύσου) στην οποία δεν ήταν όντως θεμιτό να αναφερθεί.

Τέλος, προερχόμενο από μια εποχή ακόμη πιο παλιά, διατηρούμε ένα απόσπασμα του Πινδάρου (6ος-5ος αιώνας π.Χ.) το οποίο ο Πλάτων μετέδωσε ως μαρτυρία της θεωρίας της μετεμψύχωσης, [15] όπου ο Θηβαίος ποι­ητής αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι ψυχές πρέπει να τιμωρηθούν για ένα «παλαιό αδίκημα» διαπραχθέν εις βάρος της Περσεφόνης (που δεν μπορεί να είναι άλλο από το θάνατο του γιου της Διονύσου από τους Τιτάνες, προγόνους των ανθρώ­πων), και στο πως θα ελευθερωθούν όταν επιτύχουν τη συγγνώμη της καταχθόνιας θεάς.[16] Σε ένα χρυσό έλασμα της Πελίννας [17] προσδιορίζεται πως είναι ο ίδιος ο Διόνυσος αυτός που γνωστοποιεί στη μητέρα του τη στιγμή κατά την οποία η ψυχή επι­τυγχάνει την απελευθέρωση: «Πες στην Περσεφό­νη ότι ο ίδιος ο Βάκχος σε ελευθέρωσε».
Alberto Bernabe

KABALLAH ... O ΕΒΡΑΙΚΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΟΔΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ‏ . ΒΙΝΤΕΟ

ΠΗΓΗ

Η Αδελφότητα της Θλίψης..Το μυστικό τάγμα του 12ου Αποστόλου!!!

Η Αδελφότητα της θλίψης ή αλλιώς το Μυστικό Τάγμα του 12ου αποστόλου είναι μια μυστική οργάνωση σαν όλες τις άλλες..(ιλουμινάτι,κοινό της σιών) κλπ..μόνο που η ύπαρξη της αμφισβητείται έντονα καθώς δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για την μυστική αυτή αδελφότητα,στις επόμενες γραμμές θα επιχειρήσουμε μία περιγραφή του σκοπού της αδελφότητας αυτής που σύμφωνα με κάποιους κρατάει την τύχη του κόσμου στα χέρια της...

''Κύριος'' και ''δάσκαλος'' αυτής της αδελφότητας είναι ο 12ος απόστολος,δηλαδή ο Ιούδας,ο οποίος πριν κρεμαστεί αποκάλυψε σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων διάφορα μυστικά,η Αδελφότητα της θλίψης δεν είναι παρά μόνο
η συνέχεια εκείνης της ομάδας και αποτελείται κυρίως από απογόνους της πρωταρχικής ομάδας οι οποίοι και συνεχίζουν το έργο του Ιούδα παίρνοντας επάνω τους τις αμαρτίες και την θλίψη του κόσμου.Θεωρούν ιερό πρόσωπο τον Ιησού επειδή έφερε εις πέρας την αποστολή του με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος να αντιμετωπίσει τον πραγματικό Λυτρωτή με απέχθεια και αποστροφή,ο Λυτρωτής δεν είναι άλλος από τον Ιούδα...
Επίσης τα μέλη της αδελφότητας πιστεύουν ότι ο Μυστικός Δείπνος δεν είχε συμβολική σημασία αλλά κυριολεκτική καθώς οι μαθητές όντως ήπιαν από το αίμα του Ιησού,μία πράξη που σφραγίζει την αδελφοποίηση από αρχαιοτάτων χρόνων. Για το περιβόητο φιλί του Ιούδα πιστεύουν ότι είναι το σφράγισμα της Ιερής Συμφωνίας της οποίας τα μυστικά απαγορεύεται να γίνουν γνωστά στον κόσμο ο οποίος είναι βουτηγμένος στην αμαρτία.Σαν έμβλημα της αδελφότητας φέρεται να είναι η αγχόνη του ανθρώπινου πόνου και συμβολίζεται με το γράμμα Γ..

Πολλές προσπάθειες έγιναν από την Αδελφότητα της Θλίψης για τη ίδρυση ενός ιερού πολιτισμού, αφετηρία ήταν η Ελλάδα μετά η Ρώμη και μετά η εγκαθίδρυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, σύμφωνα με κάποιους μυστικιστές σαν επόμενο Ιερό πολιτισμό μπορεί να είχαν και την Αμερική αλλά αυτό το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Επίσης λένε ότι η Ρωσική επανάσταση ήταν ένας λάθος υπολογισμός ενός σχεδίου το οποίο το είχαν σχεδιάσει 1000 χρόνια πριν!! Στόχος της ομάδας είναι να σταματήσουν οι σκοτωμοί στο όνομα ενός Θεού αλλά και μεγάλων ιδεολογιών..

Κινούνται κάτω από άκρα μυστικότητα και οι τεχνικές που χρησιμοποιούν ώστε να καταφέρουν να απορροφήσουν την θλίψη του κόσμου αποτελούν επτασφράγιστο μυστικό...

-->  
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν η Αδελφότητα της Θλίψης είναι υπαρκτή καθώς δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να αποδεικνύουν την ύπαρξη της,όπως άλλων ομάδων (ιλλουμινάτι,μασώνοι) κλπ..ίσως όμως και αυτό το γεγονός της έλλειψης στοιχείων να είναι ικανό από μόνο του στο να πάρουμε σοβαρά την Αδελφότητα της Θλίψης ή αλλιώς το Μυστικό Τάγμα του 12ου αποστόλου...
http://krypteia1.blogspot.gr

Το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιούδα. Προδότης ή εξιλαστήριο θύμα;

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ανακαλύπτεται στην Αίγυπτο στην έρημο Ελ Μίνια ένα χειρόγραφο, ένας πάπυρος κομμένος σε πάνω από χίλια κομμάτια κρυμμένος για 1700 χρόνια έρχεται στο φως για να ταράξει τα ήδη ταραγμένα νερά της Εκκλησίας.

Μετά από προσπάθειες του Ελβετού καθηγητή Ρόντολφ Κάσερ,ειδικού της κοπτικής διαλέκτου, συναρμολογείται, μεταφράζεται και δίνεται στην δημοσιότητα το 2006 το Ευαγγέλιο του Ιούδα! Ένα Ευαγγέλιο που όπως και το Ευαγγέλιο της Μαγδαληνής  μας δίνει μία διαφορετική οπτική γωνία των μέχρι τώρα γνωστών ιστοριών του Χριστού από αυτές που η Εκκλησία μας περιγράφει μέσα από τα 4 μόνο Ευαγγέλια που παραδέχεται αλλά και την Καινή Διαθήκη.

Τι λέει όμως ο Ιούδας και ανατρέπει τα μέχρι τώρα δεδομένα; Στο κείμενο διηγείται ότι ο Ιούδας αναγνωρίζει και ομολογεί ενώπιον όλων των μαθητών  την πίστη του στον Ιησού ως απεσταλμένου του Θεού και ο Ιησούς σε αντάλλαγμα του χαρίζει γνώσεις απόκρυφες(;) αλλά και τον θεωρεί ανώτερο από όλους τους άλλους μαθητές λέγοντας του..Αλλά εσύ θα τους υπερβείς όλους αυτούς γιατί εσύ θα θυσιάσεις τον άνθρωπο που με ενδύει.

Του ζητάει δηλαδή να τον προδώσει και έτσι να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από το ανθρώπινο του σώμα μέσω της σταύρωσης, όπερ και εγένετο. Επίσης του λέει ότι θα ανέλθει στην Αγία Γενεά, στην οποία κανείς άνθρωπος που γεννήθηκε φυσιολογικά δεν μπορεί να ανέλθει και μάλιστα τις Έσχατες ημέρες οι άνθρωποι θα αναθεματίσουν την ανέλιξη του αυτή, αφού τον είχαν για προδότη, αλλά ο ίδιος ο Ιησούς δεν θα πάψει ποτέ να τον αναγνωρίζει σαν ανώτερο όλων των μαθητών του.

Θα γίνεις ο δέκατος τρίτος και θα αναθεματιστείς από τις άλλες γενιές και θα έρθεις και θα κυβερνήσεις πάνω σε αυτές.Στις έσχατες ημέρες θα αναθεματίσουν την ύψωση σου στην Αγία Γενεά.

Επίσης γράφει για τους Επισκόπους ότι ο Ιησούς δεν τους είχε σε υπόληψη λέγοντας ότι είναι πόρνοι ομοφυλόφιλοι και ότι διαστρεβλώνουν την διδασκαλία του αλλά και ότι η Εκκλησία που θα στηθεί για χάρη του και η οποία υποτίθεται ότι θα τον δοξάζει, θα έχει ημερομηνία λήξης.

Το κείμενο γράφτηκε τον 3ο με 4ο αιώνα στην κοπτική διάλεκτο η οποία χρησιμοποιούσε ελληνικούς χαρακτήρες και είναι αντίγραφο του πρωτότυπου Ευαγγελίου το οποίο είχε γραφτεί στα Ελληνικά πολύ πριν το 180 μ.Χ. Οι ερευνητές ήταν σίγουροι για την ύπαρξη του πριν ακόμα ανακαλυφθεί καθώς αναφορές για το Ευαγγέλιο του Ιούδα υπήρχαν σε πολλά κείμενα,τα οποία η Εκκλησία επιλέγει να μην τα παραδέχεται για τους δικούς της προφανής λόγους.

Στο Ευαγγέλιο του Ιούδα βλέπουμε τον Ιησού να ξεχωρίζει τον Ιούδα από τους υπόλοιπους και μάλιστα να τον επιλέγει σαν εκείνο που θα τον βοηθήσει να απαλλαγεί από την ανθρώπινη σάρκα. Πως όμως ο Σωτήρας υποτίθεται της ανθρωπότητας ενδιαφέρεται μόνο να απαλλαγεί από την ανθρώπινη του υπόσταση; Αλλά και γιατί όπως φαίνεται μέσα από ολόκληρο το Ευαγγέλιο του Ιούδα ο Ιησούς δεν παραθέτει κανένα ηθικό δίδαγμα;

Σε πλήρη αντίθεση με τα 4 γνωστά Ευαγγέλια τα οποία η Εκκλησία παραδέχεται....Ήταν τελικά ο Ιούδας ο Ισκαριώτης προδότης ή μήπως η Εκκλησία έψαχνε εξιλαστήριο θύμα για να ολοκληρώσει τον μύθο γύρω από τον Ιησού;





ΠΗΓΗ

Παγκόσμια «Χριστιανοφοβία» διαπιστώνει βρετανικό think tank

Νέοι «διωγμοί Χριστιανών» έχουν ξεκινήσει παγκοσμίως, ιδίως στα μουσουλμανικά κράτη και ιδιαίτερα στην Μέση Ανατολή, όπου οι Χριστιανοί κατ’ ουσίαν απειλούνται με εξαφάνιση. 200 εκατομμύρια χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικά στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργά για τα πιστεύω τους».

H Civitas, η γνωστή βρετανική «δεξαμενή σκέψης» για την κοινωνία των πολιτών, εξέδωσεπροσφάτως εκτενή μελέτη για την «Χριστιανοφοβία», υπογεγραμμένη από τον Rupert Shortt, μελετητή, συντάκτη του The Times Literary Supplement και υπότροφο του Blackfriars Hall στην Οξφόρδη. Η μελέτη καθιστά σαφές το ότι οι Χριστιανοί υφίστανται μεγαλύτερη εχθρότητα παγκοσμίως από κάθε άλλη θρησκευτική ομάδα, ενώ οι πολιτικοί εμφανίζονται κατ’ ουσίαν «τυφλοί» μπροστά στην έκταση της βίας που ασκείται στους Χριστιανούς στην Αφρική, την Ασία και την Μέση Ανατολή. Ανάμεσα στους μισούς και στα δύο τρίτα των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής είτε έχουν υποχρεωθεί σε μετανάστευση είτε έχουν θανατωθεί κατά την τελευταία εκατονταετία, αφήνοντας τα εδάφη όπου γεννήθηκε ο Χριστός χωρίς χριστιανούς. Πέραν όμως από τις βίαιες επιθέσεις, θανατώσεις και δηώσεις, η μελέτη σημειώνει ότι «οι χριστιανοί που δηλώνουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε δημόσιες υπηρεσίες βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη».Υπενθυμίζουμε ότι στην Βρετανία όπου εκδόθηκε η έρευνα έχουν εμφανιστεί περιπτώσεις χριστιανών που απειλήθηκαν ακόμα και με απόλυση επειδή φορούσαν επιστήθιο σταυρουδάκι κατά την εργασία τους στον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό τομέα.

Συχνά οι διωγμοί και η «Χριστιανοφοβία» σχετίζονται με τους φόβους αυταρχικών ανατολικών καθεστώτων ότι ο χριστιανισμός είναι μια «δυτική πίστη» που αποσκοπεί στην καταβαράθρωσή τους. Σε αυτό συνέτεινε και η άστοχη χρήση του όρου «Σταυροφορία» (crusades) από τον George W. Bush, δημιουργώντας την αίσθηση πως επίκειται μία συντονισμένη επίθεση του χριστιανισμού στο Ισλάμ, το οποίο έπρεπε να αντεπιτεθεί.

Η κρατική δίωξη του χριστιανισμού λαμβάνει χώρα στον μεγαλύτερο βαθμό στην Κίνα, όπου φυλακίζονται περισσότεροι χριστιανοί απ’ ότι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, σημειώνει η βρετανική Telegraph.

Η έμπρακτη εχθρότητα εναντίον των Χριστιανών βαίνει διαρκώς αυξανόμενη, δυστυχώς βοηθούσης και της «Αραβικής Άνοιξης», η οποία έφερε περισσότερες διεκδικητικές ισλαμικές πολιτικές δυνάμεις στα πράγματα. Στην μελέτη καταγράφονται πολλές εκατοντάδες περιπτώσεων επίθεσης από φανατικούς εναντίον Χριστιανών, κυρίως στην Αίγυπτο, το Ιράκ, το Πακιστάν, την Συρία, τη Νιγηρία, την Μπούρμα και την Κίνα.

Ο μοναδικός χριστιανός υπουργός του Πακιστάν, ο καθολικός Shahbaz Bhatti, δολοφονήθηκε τον περασμένο χρόνο. Η Telegraph μεταφέρει πως μετά την δολοφονία του βρέθηκε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του με τα λόγια: «Προτιμώ να πεθάνω για τις αρχές μου και για την δικαιοσύνη στην κοινότητά μου παρά να συμβιβαστώ. Μοιράζομαι μαζί σας ότι πιστεύω στον Ιησού Χριστό, που έδωσε την ζωή του για εμάς».

Ο προκαθήμενος της ορθόδοξης Εκκλησίας της Συρίας, Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής Ιωάννης, κάλεσε από τη Δαμασκό όλους τους χριστιανούς να παραμείνουν στην Συρία παρά την συνέχιση του εμφυλίου πολέμου. Στην πρώτη του ομιλία μετά την εκλογή του κάλεσε τις αντιμαχόμενες πλευρές να δώσουν τέλος στη σύρραξη. Σε οπτικοακουστικό μήνυμα που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, οι αντικαθεστωτικοί απείλησαν ότι θα επιτεθούν σε δύο χριστιανικά χωριά, εάν οι κάτοικοί τους δεν διώξουν τα κυβερνητικά στρατεύματα που βρίσκονται εκεί.

Σημειώνεται πως οι πολιτικοί του δυτικού κόσμου είτε αδιαφορούν παγερά για την θρησκευτική γενοκτονία που συντελείται σε μεγάλη κλίμακα, όπως καταδεικνύει η μελέτη του Shortt, είτε φοβούνται πως οποιαδήποτε έκφραση ανησυχίας θα χαρακτηριστεί ρατσιστική, επισείοντας πολιτικό κόστος.

Μια εκκλησία για τρεις θρησκείες

Θα κατασκευαστεί στη συνοικία Mitte του Βερολίνου για Χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους.

Ψηφιακή απεικόνιση του υπό ανέγερση «Οίκου Προσευχής και Μαθητείας» των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.

Ενας «Οίκος Προσευχής και
Μαθητείας» για χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους πρόκειται να κατασκευαστεί στην πλατεία Petriplatz (πλατεία του Αγίου Πέτρου) του Βερολίνου. Τα σχέδια είναι έτοιμα και οι ελπίδες μεγάλες, «όμως ένα κτίριο από μόνο του δεν μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους αν δεν το επιθυμούν και οι ίδιοι», σημειώνει ο νικητής του σχετικού αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.

Καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα διασχίζουν τον πολυσύχναστο δρόμο που περνά μπροστά από την Petriplatz στην κεντρική συνοικία Mitte του Βερολίνου. Είναι ένας αφιλόξενος, έρημος τόπος που όμως θα μπορούσε να μεταμορφωθεί χάρη στον οίκο προσευχής και μαθητείας, ο οποίος θα φιλοξενεί υπό την ίδια στέγη εκκλησία, συναγωγή και τζαμί.

Για την έναρξη του έργου, η Εβραϊκή Κοινότητα του Βερολίνου, το εκκλησιαστικό κολέγιο Αβραάμ Γκάιγκερ του Πότσδαμ, το Φόρουμ Διαπολιτισμικού Διαλόγου και η Οργάνωση St. Petri-St. Marien της Ευαγγελικής Εκκλησίας ίδρυσαν την οργάνωση «Ο Οίκος Προσευχής και Μαθητείας της Petriplatz του Βερολίνου».

Το νέο κτίριο θα ανεγερθεί στο σημείο όπου βρισκόταν κάποτε η εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Εχουν σχεδιαστεί τρεις διαφορετικοί χώροι προσευχής - ένας για χριστιανούς, ένας για μουσουλμάνους και ένας για εβραίους, οι οποίοι θα ενώνονται με διάδρομο, όπου θα μπορούν να διοργανώνονται κοινές τελετές και εκδηλώσεις.

Η κριτική επιτροπή απένειμε το πρώτο βραβείο στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Βερολίνου «Kuehn Malvezzi», το σχέδιο του οποίου είναι εμπνευσμένο από την παλιά εκκλησία του Αγίου Πέτρου και, με τον πύργο ύψους 44 μέτρων, ο οίκος προσευχής θα θυμίζει φρούριο. Στο εσωτερικό θα υπάρχει θολωτός διάδρομος δύο επιπέδων, ο οποίος θα χρησιμεύει ως χώρος μαθητείας.

«Ο τέταρτος χώρος αποτελεί δημόσιο χώρο μεταξύ των τριών θρησκειών. Είναι ένας χώρος για κατανόηση και συζήτηση. Ο διάλογος έχει να κάνει εν μέρει και με ένα είδους περιορισμού. Το έργο στοχεύει επίσης στην ανάδειξη και των διαφορών», εξηγεί στην DW ένας από τους αρχιτέκτονες, ο Γουίλφριντ Κιούν.

O Γκρέγκορ Χόμπεργκ, ιερέας της Ευαγγελικής Εκκλησίας και πρόεδρος της οργάνωσης της Petriplatz δηλώνει ικανοποιημένος με το σχέδιο. Τονίζει ότι το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί ένα «αμάλγαμα» θρησκειών αλλά «να μάθουμε πώς να προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλον με αξιοπρέπεια και σεβασμό».

Σήμερα, η Petriplatz είναι κάτι παραπάνω από ένα περιφραγμένο κομμάτι αναξιοποίητης γης. Μέχρι και πριν από μία πενταετία, ο χώρος για τον οποίο σήμερα προορίζεται ο ναός χρησίμευε ως πάρκινγκ αυτοκινήτων - θέαμα όχι και τόσο ευχάριστο - και μία μοναχική πινακίδα έγραφε «Petriplatz». Ολα όμως άλλαξαν το 2007, όταν ο χώρος αποδεσμεύθηκε.

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως τα απομεινάρια της μεσαιωνικής πόλης της Cölln, προκατόχου του Βερολίνου και μίας από τις πέντε πόλεις που ενώθηκαν υπό τον Φρειδερίκο Α' της Πρωσίας το 1709. Μεταξύ άλλων, βρέθηκαν κατάλοιπα ενός σχολείου, δημαρχείου, νεκροταφείου, τα θεμέλια των τριών εκκλησιών του Αγίου Πέτρου - η τελευταία κατεδαφίστηκε στο 1964.

Η οργάνωση της Petriplatz εξετάζει το ενδεχόμενο να ανεβάσει το δράμα του Γκότχολντ Λέσινγκ «Ναθαναήλ ο Σοφός», η οποία πραγματεύεται ιδέες του Διαφωτισμού. Η παράσταση θα πραγματοποιείται σε ετήσια βάση στις 14 Απριλίου, την ημέρα της πρεμιέρας της στο Βερολίνο του 1783. Το έργο δημιουργήθηκε σε μία περίοδο κατά την οποία ο Φρειδερίκος ο Μέγας προωθούσε την ανεξιθρησκία.

«Στο πολιτικό ερώτημα: Τι μπορεί να κάνει η αρχιτεκτονική; η απάντηση είναι ότιτώρα η αρχιτεκτονική μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για ειρηνικό διάλογο, ο οποίος όμως παραμένει διάλογος», δηλώνει ο Κιούν.

 Οι πρωτεργάτες του οίκου προσευχής και μαθητείας ελπίζουν ότι ο χώρος, ως σημείο συνάντησης διαφορετικών θρησκειών, θα γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ τους, βοηθώντας τους πιστούς να ανακαλύψουν τις ομοιότητές τους.ΠΗΓΗ