What do you think?
Rate this book
A Tale of Two Cities
A Tale of Two Cities is Charles Dickens’s great historical novel, set against the violent upheaval of the French Revolution. The most famous and perhaps the most popular of his works, it compresses an event of immense complexity to the scale of a family history, with a cast of characters that includes a bloodthirsty ogress and an antihero as believably flawed as any in modern fiction. Though the least typical of the author’s novels, A Tale of Two Cities still underscores many of his enduring themes—imprisonment, injustice, social anarchy, resurrection, and the renunciation that fosters renewal.
489 pages, Paperback
First published November 26, 1859
About the author
Charles Dickens
13.4k books32.3k followersCharles John Huffam Dickens (1812-1870) was a writer and social critic who created some of the world's best-known fictional characters and is regarded as the greatest novelist of the Victorian era. His works enjoyed unprecedented popularity during his lifetime, and by the twentieth century critics and scholars had recognised him as a literary genius. His novels and short stories enjoy lasting popularity.
Dickens left school to work in a factory when his father was incarcerated in a debtors' prison. Despite his lack of formal education, he edited a weekly journal for 20 years, wrote 15 novels, five novellas, hundreds of short stories and non-fiction articles, lectured and performed extensively, was an indefatigable letter writer, and campaigned vigorously for children's rights, education, and other social reforms.
Dickens was regarded as the literary colossus of his age. His 1843 novella, A Christmas Carol, remains popular and continues to inspire adaptations in every artistic genre. Oliver Twist and Great Expectations are also frequently adapted, and, like many of his novels, evoke images of early Victorian London. His 1859 novel, A Tale of Two Cities, set in London and Paris, is his best-known work of historical fiction. Dickens's creative genius has been praised by fellow writers—from Leo Tolstoy to George Orwell and G. K. Chesterton—for its realism, comedy, prose style, unique characterisations, and social criticism. On the other hand, Oscar Wilde, Henry James, and Virginia Woolf complained of a lack of psychological depth, loose writing, and a vein of saccharine sentimentalism. The term Dickensian is used to describe something that is reminiscent of Dickens and his writings, such as poor social conditions or comically repulsive characters.
On 8 June 1870, Dickens suffered another stroke at his home after a full day's work on Edwin Drood. He never regained consciousness, and the next day he died at Gad's Hill Place. Contrary to his wish to be buried at Rochester Cathedral "in an inexpensive, unostentatious, and strictly private manner," he was laid to rest in the Poets' Corner of Westminster Abbey. A printed epitaph circulated at the time of the funeral reads: "To the Memory of Charles Dickens (England's most popular author) who died at his residence, Higham, near Rochester, Kent, 9 June 1870, aged 58 years. He was a sympathiser with the poor, the suffering, and the oppressed; and by his death, one of England's greatest writers is lost to the world." His last words were: "On the ground", in response to his sister-in-law Georgina's request that he lie down.
(from Wikipedia)
Dickens left school to work in a factory when his father was incarcerated in a debtors' prison. Despite his lack of formal education, he edited a weekly journal for 20 years, wrote 15 novels, five novellas, hundreds of short stories and non-fiction articles, lectured and performed extensively, was an indefatigable letter writer, and campaigned vigorously for children's rights, education, and other social reforms.
Dickens was regarded as the literary colossus of his age. His 1843 novella, A Christmas Carol, remains popular and continues to inspire adaptations in every artistic genre. Oliver Twist and Great Expectations are also frequently adapted, and, like many of his novels, evoke images of early Victorian London. His 1859 novel, A Tale of Two Cities, set in London and Paris, is his best-known work of historical fiction. Dickens's creative genius has been praised by fellow writers—from Leo Tolstoy to George Orwell and G. K. Chesterton—for its realism, comedy, prose style, unique characterisations, and social criticism. On the other hand, Oscar Wilde, Henry James, and Virginia Woolf complained of a lack of psychological depth, loose writing, and a vein of saccharine sentimentalism. The term Dickensian is used to describe something that is reminiscent of Dickens and his writings, such as poor social conditions or comically repulsive characters.
On 8 June 1870, Dickens suffered another stroke at his home after a full day's work on Edwin Drood. He never regained consciousness, and the next day he died at Gad's Hill Place. Contrary to his wish to be buried at Rochester Cathedral "in an inexpensive, unostentatious, and strictly private manner," he was laid to rest in the Poets' Corner of Westminster Abbey. A printed epitaph circulated at the time of the funeral reads: "To the Memory of Charles Dickens (England's most popular author) who died at his residence, Higham, near Rochester, Kent, 9 June 1870, aged 58 years. He was a sympathiser with the poor, the suffering, and the oppressed; and by his death, one of England's greatest writers is lost to the world." His last words were: "On the ground", in response to his sister-in-law Georgina's request that he lie down.
(from Wikipedia)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 17, 2018
น้ำตาจะไหล นี่ก็เพียงพอสำหรับคำนิยามแล้ว
January 8, 2019
เรื่องราวนี้เต็มไปด้วยความรุนแรงและเลือดสาด มีทั้งการกระทำที่กล้าหาญและการวางแผน ความลับและการโกหก การจำคุกและการทรมาน ความเศร้าโศกและการสูญเสีย ความหวาดกลัวและความบ้าคลั่ง ความตื่นตระหนกและความคลั่งไคล้ เรื่องราวนี้บรรยายถึงความเสื่อมทรามที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถจมดิ่งลงไปได้อย่างละเอียด และยังกล่าวถึงจุดสูงสุดของพลังแห่งความเมตตากรุณาและการเสียสละที่เหนือจินตนาการอีกด้วย ดิกเกนส์ใช้การแปลสำนวนภาษาฝรั่งเศสตามตัวอักษรสำหรับตัวละครที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ การฟื้นคืนชีพเป็นธีมแรกที่พบเห็นในผลงานของดร. มาเน็ตต์ นอกจากนี้ยังเป็นธีมสุดท้ายด้วยกับการเสียสละของซิดนีย์ คาร์ตันเพื่อชาร์ลส์ ดาร์เนย์ การพลีชีพของเขาชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้ทั้งหมด เขายังพบพระเจ้าในช่วงไม่กี่วันสุดท้ายของชีวิตอีกด้วย ในความหมายที่กว้างที่สุด ในตอนท้ายของนวนิยายเรื่องนี้ ดิกเกนส์คาดการณ์ว่าสังคมในฝรั่งเศสจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากเถ้าถ่านของสังคมเก่า อันที่จริง ดิกเกนส์เคยคิดจะใช้คำว่า “Recalled to Life” เป็นชื่อหนังสือ ซึ่งตรงข้ามกับการฟื้นคืนชีพก็คือความตาย ซึ่งปรากฏอยู่บ่อยครั้งในนวนิยายเรื่องนี้
ภาพน้ำที่ปรากฏอยู่บ่อยครั้งแสดงถึงความโกรธแค้นของชาวนา ซึ่งเป็นความโกรธที่ดิกเกนส์เห็นใจในระดับหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วกลับพบว่าไร้เหตุผลและถึงขั้นเป็นสัตว์ หลายคนอ่านนวนิยายเรื่องนี้ในมุมมองของฟรอยด์ โดยมองว่าเป็นการยกย่องตัวตนเหนือตัวตน (ของอังกฤษ) เหนือตัวตน (ของฝรั่งเศส) ความดีและความชั่วถูกแทนด้วยแสงสว่างและความมืดมิด ชาร์ลส์ ดิกเกนส์เป็นผู้ปกป้องคนจนในชีวิตและในงานเขียนของเขา ดิกเกนส์ต้องการให้ผู้อ่านระวังว่าการปฏิวัติแบบเดียวกับที่ทำลายฝรั่งเศสจะไม่เกิดขึ้นในอังกฤษ ซึ่ง (อย่างน้อยก็ในตอนต้นของหนังสือ) แสดงให้เห็นว่ามีความอยุติธรรมเกือบเท่ากับฝรั่งเศส ซึ่งแตกต่างจากงานส่วนใหญ่ของเขา ร่องรอยของอารมณ์ขันถูกขจัดออกไปหมด ไม่มีภาพล้อเลียนและความแปลกประหลาดในงานเขียนของเขา นี่เป็นเนื้อหาที่จริงจังมาก ซึ่งแน่นอนว่าจำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น แต่สำหรับฉัน นี่คือสิ่งที่ดิกเกนส์ทำได้ดีที่สุด ความสามารถของเขาในการเชื่อมโยงเรื่องราวความทุกข์ ความยากจน และความขาดแคลนของมนุษย์เข้ากับเรื่องราวที่แปลกประหลาด น่าขัน และบางครั้งก็ดูบ้าคลั่ง ถือเป็นผลงานอันเป็นปรมาจารย์ด้านการเขียนของเขา
ภาพน้ำที่ปรากฏอยู่บ่อยครั้งแสดงถึงความโกรธแค้นของชาวนา ซึ่งเป็นความโกรธที่ดิกเกนส์เห็นใจในระดับหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วกลับพบว่าไร้เหตุผลและถึงขั้นเป็นสัตว์ หลายคนอ่านนวนิยายเรื่องนี้ในมุมมองของฟรอยด์ โดยมองว่าเป็นการยกย่องตัวตนเหนือตัวตน (ของอังกฤษ) เหนือตัวตน (ของฝรั่งเศส) ความดีและความชั่วถูกแทนด้วยแสงสว่างและความมืดมิด ชาร์ลส์ ดิกเกนส์เป็นผู้ปกป้องคนจนในชีวิตและในงานเขียนของเขา ดิกเกนส์ต้องการให้ผู้อ่านระวังว่าการปฏิวัติแบบเดียวกับที่ทำลายฝรั่งเศสจะไม่เกิดขึ้นในอังกฤษ ซึ่ง (อย่างน้อยก็ในตอนต้นของหนังสือ) แสดงให้เห็นว่ามีความอยุติธรรมเกือบเท่ากับฝรั่งเศส ซึ่งแตกต่างจากงานส่วนใหญ่ของเขา ร่องรอยของอารมณ์ขันถูกขจัดออกไปหมด ไม่มีภาพล้อเลียนและความแปลกประหลาดในงานเขียนของเขา นี่เป็นเนื้อหาที่จริงจังมาก ซึ่งแน่นอนว่าจำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น แต่สำหรับฉัน นี่คือสิ่งที่ดิกเกนส์ทำได้ดีที่สุด ความสามารถของเขาในการเชื่อมโยงเรื่องราวความทุกข์ ความยากจน และความขาดแคลนของมนุษย์เข้ากับเรื่องราวที่แปลกประหลาด น่าขัน และบางครั้งก็ดูบ้าคลั่ง ถือเป็นผลงานอันเป็นปรมาจารย์ด้านการเขียนของเขา
Displaying 1 - 2 of 2 reviews