Προβολή του "Αθέατου Σκηνοθέτη" στο βιβλιοπωλείο "Δεσμός" στο Παρίσι.
Ξεκίνησα να κάνω κινηματογράφο στο Παρίσι μαζί με τον Τέο Ρόμβο τέλη της δεκαετίας του ’60 με την ορμή που μας έδωσε ο Μάης του 68.
Επέστρεψα στον τόπο του «εγκλήματος» 40 χρόνια μετά με την τελευταία ολοκληρωμένη μου ταινία τον «Αθέατο Σκηνοθέτη», ένα ντοκιμαντέρ για έναν από τους μεγαλύτερους έλληνες σκηνοθέτες, το Ροβήρο Μανθούλη . Συνέχεια
cine ORFEAS
(Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 32 – 2009- του γαλλόφωνου περιοδικού Δεσμός που εκδίδεται στο Παρίσι.
Ce texte a paru dans le n°32 – 2009- de la revue francophone Desmos/Le Lien)
Nikos Théodosiou[1]
En remontant aujourd’hui Panépistimiou ou Stadiou, les deux artères centrales d’Athènes, on ne voit plus les énormes affiches géantes à l’entrée des cinémas, les files de spectateurs impatients, les limousines rutilantes des hommes politiques et des stars qui venaient aux premières. Les cinémas ont disparu, et à leur place, on a construit des immeubles sans personnalité. Un ou deux seulement ont subsisté pour rappeler la splendeur des cinemas de la ville, dans les années 60, au point qu’on a dit que c’était la capitale la plus «fan de cinéma» de l’univers. Et cela, même l’ UNESCO le confirme! Dans une étude de 1964 sur les habitudes cinématographiques dans le monde, on constate que dans toutes les grandes villes, 4 habitants sur 10 vont au cinéma une à deux fois par semaine, alors qu’à Athènes, c’est deux à trois fois. Συνέχεια
ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ 