Monthly Archives: Δεκέμβριος 2012

Δεν είναι που δεν αντέχω τόση ευτυχία -εύθραυστη- τα μεσημέρια να κουρνιάζει κάτω από μαλακό προσκέφαλο Ούτε κι αγνωμοσύνη είναι στη ζωή για όσα προηγήθηκαν της ώρας τούτης Μ’ έχει ανταμείψει και στα καθημερινά η ασταθής πραγματικότητα Κατά καιρούς είχα … Συνέχεια →

Στον ίδιο εκείνο θάλαμο, περίπου δίπλα-δίπλα τα κλουβιά, γινότανε η διπλή δοκιμασία σε μια ποικιλία ζώων αντιπροσωπευτική. Από το ένα μέρος υπερσίτιση περίπου στα μισά ζωάκια κι από το άλλο ασιτία στ’ άλλα μισά. Αυτό γινότανε για χρόνια τώρα. «Το … Συνέχεια →

Το δωμάτιο είν’ ακατάστατο Γέμισες σπαραγμό τα σεντόνια Η ανάσα σου πότιζε τα λευκά λουλουδάκια στο νυχτικό της εφηβείας μου Τα μακριά σου βήματα έφταναν μέχρι τα πόδια Τα λεπτά σου δάχτυλα αγγίζουν το φθινόπωρο – και πώς μπορώ κάθε … Συνέχεια →

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο μόνος στον κόσμο ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά στο τζάμι δέντρα για τα παιδιά καράβια για τα όνειρα ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας στα … Συνέχεια →

Τα ρολόγια γερνάνε, Οι κλεψύδρες μετράνε απαρηγόρητες τους κόκκους του απόλυτου˙ κι εγώ πιο αγέννητη από ποτέ, να θέλω να μεγαλώσω, να τεντώσω, να επιμηκύνω τα ψέματά σου, τα θαύματά σου και τα όνειρά σου. Νίκη Βλάχου

Με χίλια πόδια θα κινήσω τη μέλισσα που αρρώσταινε να βρω κάθε φορά που τέλειωνε η γύρη. Είναι καιρός ξανά να ζεσταθούμε. Λιπόθυμοι απ’ το κρύο ανασαίνουμε Βουνά ματωμένα πέτρες που κρύφτηκαν στον πόλεμο. Πάω να φέρω τους προδότες μπροστά … Συνέχεια →