" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Πρώτα έρχεται η επιδημία. Μετά τα όνειρα. Όνειρα για ένα μαυροφορεμένο άντρα χωρίς πρόσωπο. Όνειρα για μια γηραιά κυρία με κατάλευκα μαλλιά. Όνειρα φωτιάς και όνειρα ελπίδας. Εσύ ποια πλευρά θα διαλέξεις; Όταν ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού όλοι έσπευσαν να αγοράσουν βιβλία με αντίστοιχα θέματα. Το Stand άνηκε σε αυτές τις αγορές, μια που ένας ιός πλήττει τον κόσμο του Stephen King. Επιπλέον, μια νέα σειρά βασισμένη σε αυτό το μυθιστόρημα έκανε πρόσφατα πρεμιέρα, οπότε το hype ήταν μεγάλο. Την άνοιξη δεν έπιασα οικειοθελώς βιβλίο που αφορούσε ιούς και επιδημίες, αλλά πλέον, μετά το πρώτο σοκ και κατόπιν του hype της σειράς, αποφάσισα να προσθέσω στη βιβλιοθήκη μου το Stand . Φυσικά την εμπλουτισμένη έκδοση, των 1.325 σελίδων. Τον Ιούνιο του 1990 ξεσπά μια επιδημία γρίπης που πολύ γρήγορα γίνεται πανδημία. Ο καπετάν Τριπς σαρώνει την Αμερική και ολόκληρο τον κόσμο σκοτώνοντας σε διάστημα λίγων ημερών το 99,9 % του πληθυσμού. Ανθρώπινα παιχνί...