Ακόμα δεν μπορώ να πω πώς κατάλαβα γιατί έχεις πάψει, αγάπη, να θυμίζεις. Για να μην γίνει παρεξήγηση με τον εαυτό μου, καθώς τακτικά μπερδεύομαι, αναφέρομαι στην εξοχικό μου του μυαλού, σε τούτο εδώ το ημερολόγιο που έχω να γράψω από τον Μάρτιο. Λαλά για την διάθεση της στιγμής..
Και βέβαια έγιναν πολλά, δεν είναι πως δεν είχα να καταγράψω. Τρία δυνατά γεγονότα, όχι ψέματα, 4 μεγάλα γεγονότα ή μάλλον 5 θα έλεγα… και καθώς η λίστα μεγαλώνει θυμάμαι το νοσοκομείο που πήγαμε και μείναμε για μια εβδομάδα, με μια μικρή μόλυνση που προλάβαμε και την υπόσχεση για γρήγορη αλλαγή στο σωληνάκι. Αυτό στις αρχές Μαΐου. Στα χειρουργεία του Μόντρεαλ γίνεται χαμός, ακόμα και προγραμματισμένα ραντεβού ακυρώνονται, πόσο μάλλον να βρεις έκτακτο. Κρατήθηκε λοιπόν το προγραμματισμένο για τις 29 Μαΐου και μέχρι τότε ένα μήνα αντιβίωση… και όμως ακυρώθηκε, σίγουρα κάτι πιο έκτακτο, άλλη αντιβίωση από τον γιατρό και άλλη ημερομηνία σε άλλο νοσοκομείο… και τελικά έγινε στις 10 Ιουνίου και λίγες μέρες ακόμη αντιβίωση. Μικρό λακουβίτσες χωρίς κάτι έντονο..
σε ένα παράλληλο δρόμο ή και σύμπαν, θα έλεγα, η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Πάρι Πέτρου «The Small Business AI Playbook» που έγινε στις 9 Μαΐου. Μπορείς να το αγοράσεις από το Άμαζον… Ενας μικρός αγώνας γεμάτος αισιόδοξα μηνύματα. Ένας αγώνας δικός του, οπως πάντα στην κοινή μας ζωή το παλιό μου παλτό δίνει όλους τους αισιοδοξους αγώνες. Σκουντά την αισιοδοξία σε κάθε του κίνηση, από την απολαυστική ιεροτελεστία της παρασκευής του πρωινού καφέ του, μέχρι μέχρι μέχρι … καταπληκτική ιδέα να γράψω τους στίχους ενός τραγουδιού ειδικά για την αποφοίτηση των σπορακίων μου και να μου τους μελωποιήση για την μεγάλη στιγμή της τελετής αποφοίτησης των σπορακίων μου.
Στα νεα για σποράκια μου τώρα ξαφνικά ήρθε μια γλάστρα… Εκπληξη, και ενώ εγώ είχα ανάγκη να πάω στην τουαλέτα, έντονη ανάγκη σαν και αυτή του πρωινού ξυπνήματος στις 6 το πρώι, εκπληξη! σαν και αυτές που λαμβάνεις ενώ κοιμάσαι τσιμπλιασμένος, έκπληξη που ζητά να ανοίξεις την πόρτα και την αγκαλιά σου, να μυρίσεις το λουλούδι και ας μυρίζεις ιδρώτα, είναι άτακτος, αλητάκος θα έλεγα αλλά όταν χαμογελά είναι τρυφερός άσε που είναι και γυναικάς χαχαχ Χάζευα την γλάστρα με το λουλούδι την κυριακή το πρωί 3 Μαΐου πριν πάω στο νοσοκομείο… επιστρέψαμε από το νοσοκομείο Τρίτη νομίζω …
Τι έλεγα, α ναι, μικρός Παύλος, λοιπόν, το σποράκι μου, υπό τις οδηγίες της μητέρας του, μου έδωσε μια γλάστρα και μια κάρτα ονειρεμένη. Στο τέλος της ημέρας, της τα έδωσε η μητέρα του για να μου τα προσφέρει… έτσι, ένα ευχαριστώ…
Δώρα και στην ημέρα αποφοίτησης …ΚΑΙ κλααμααα η κυρία Μάνια, Σάββατο 23 Μαΐου στο νηπιαγωγείο του Σαββατιανού σχολείου «Πλάτων Όμηρος» Μοντρεάλ …Αποφοίτηση 2026…Τα πάντρεψα και φέτος με την πρώτη δημοτικού η Βεατρίκη, ο Γαβριήλ, ο Δημήτρης, ο Ερρίκος, η Μαρία, ο Παύλος και ο Χριστιανός τα μισά του νηπιαγωγείου γιατί τα άλλα μισά του προνηπίου τον Θανάση, τον Στάθη, την Ηλιάδα, την Ουρανία, τον Πέτρο τον Κώστα και τον Χριστόφορο τα κρατώ ως μαγιά για του χρόνου!
Το διαφορετικό της φετινής τελετής ήταν πως, πέρα από την αναδρομή της σχολικής χρονιάς με τα τραγούδια των γιορτών, δημιούργησα ένα τραγούδι μοναδικό στον κόσμο όλο και μόνο για τους μικρούς μου απόφοιτους όπως έγραψα πιο πάνω. Το άκρως συγκινητικό ήταν πως τα παιδιά λάτρεψαν το τραγούδι γιατί ήταν δικό τους, βιωματικό, και το έμαθαν σε χρόνο ρεκόρ. Το τραγούδησαν δυνατά και φυσικά ακαπέλα με πάθος!
Αυτό όμως που με δίδαξε την αξία της συνεργασίας ήταν η θερμή ανταπόκριση των γονέων, ιδιαίτερα, των μαμάδων και μπαμπάδων που αν και τα ελληνικά δεν είναι η γλώσσα κληρονομιάς τους δέχτηκαν την πρόσκλησή μου. Έμαθαν το τραγούδι και το τραγούδισαν στη σκηνή ξανά μαζί με τα παιδιά, αμέσως μετά την απονομή των αναμνηστικών πτυχίων…
Φανταστείτε τα σποράκια μου να έρχονται μέσα στην τάξη και να μου λένε με αυτή τη σπάνια λάμψη ενθουσιασμού στα ματάκια τους: «εγώ το ξέρω το τραγούδι και τώρα το μαθαίνω στον μπαμπά μου!» «Η μαμά μου το έμαθε το τραγούδι»… Έφτιαχνα την εικόνα το σποράκι μου σε ρόλο δασκάλου να «διδάσκει» το τραγούδι …
Το απόλυτο δώρο όμως ήρθε με μελάκι: Γονιός μου έστειλε βίντεο με τίτλο «Ο νέος σας Μαθητής Σας», με τον 3χρονο μικρό αδελφό του μαθητή μου, με μια κιθάρα στο χέρι να τραγουδά … στην Αλφαβητοχώρα κάθε Σάββατο πάμε, φίλοι καλοί, παίβουμε τραβουδάμεεε… με διαβατήριο στην καρβια, μαθαινουμε βράμματα ελληνικάαααα…
Τι κρίμα δεν μπορώ να το φέρω εδώ… δεν πειράζει…
Τελειώσε το σχολείο, έκλεισε η αλφαβητοχώρα η Σετούλα μου έμεινε, φτιάχνουμε παραμύθια και να προσπαθούμε να μιλήσουμε στα ελληνικά. Α ναι και … πάλι μας έφυγε μετά δύο σχολικές χρονιές την Γενική Διευθύντρια των Σαββατιανών… πάλι ακέφαλοι είμαστε … σαν τις κότες χωρίς κεφάλι θα τρέχουμε…
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν μπαίνουμε και σε στενές στροφές οικονομικών και …τσουπ η αισιοδοξία που θέλει λέει να πάει Ελλάδα και κλείνει εισητήρια… 11 Ιουλίου λοιπόν πετάμε για Αθήνα, δεν ξέρω αν θέλω να πάω… γενικά δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που θέλω … τίποτε δεν μου φαίνεται τόσο ελκυστικό ίσα ίσα, ο οικογενειακός τάφος έχει ένα πτώμα ακόμα, η ζέστη επιδινώνει το πόνο στο γονατό μου, η φιλοξενία, ο έλεγχος, η φροντίδα της προετοιμασίας της βαλίτσας, η φροντίδα γενικά, αυτό που αφήνω πίσω, οι υποχρεώσεις που έχω στην Ελλάδα… όλο και κάτι με τραβά να ζήσω την ταλαιπωρία της ζωής… Το ερώτημα είναι, Μάνια γιατί γκρινιάζεις μέσα μου… και η απάντηση φαίνεται πως είναι … γιατί γερνάω και αυτά που ονειρεύομαι, τα μικρά τα καθημερινά, όλο και πιο δύσκολα τα καταφέρνω… γιατί το σώμα όταν γερνά τεμπελιάζει, μόνο που τεμπελιάζει ως ανάγκη…
Καληνύχτα Μορεάλη μου…
«
Καληνύχτα 