Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας

  

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται μια καθαρή, ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπάρχει μια απόσταση που μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στην πολιτική εικόνα της χώρας και στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Και αυτή η απόσταση δεν είναι θεωρητική, είναι χειροπιαστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα, άλλο ανακοινώνεται και άλλο βιώνεται και εκεί φαίνεται η πραγματική πολιτική, πολύ πιο καθαρά από οποιοδήποτε δελτίο τύπου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο εικόνες που δεν συναντιούνται εύκολα.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα των εξαγγελιών. Εκεί όπου ανακοινώνονται μέτρα για το δημογραφικό, για τη στήριξη της οικογένειας, για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Εκεί όπου παρουσιάζονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για νέους γονείς, και πολιτικές που υπόσχονται ότι η χώρα θα ξαναβρεί την ισορροπία της κ.λπ.

Η δεύτερη είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Τα χωριά αδειάζουν, σπίτια μένουν κλειστά, σχολεία κλείνουν από έλλειψη παιδιών και η περιφέρεια γερνάει αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς ανακοινώσεις. Οι νέοι φεύγουν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης.  

Και όσοι μένουν, ζουν με μια συνεχόμενη πίεση. Ενοίκια που ανεβαίνουν, λογαριασμοί που δεν περιμένουν, και εισοδήματα που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το δημογραφικό δεν είναι πλέον μία θεωρία, αλλά η ζοφερή εικόνα του σήμερα. 

Είναι τα ερειπωμένα σχολεία, το χωριό που κάποτε είχε ζωή, τα νέα ζευγάρια που σκέφτονται όχι αν θέλουν παιδιά, αλλά αν μπορούν να τα μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, η παραγωγή της χώρας πιέζεται. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κόστος που ανεβαίνει διαρκώς και μια αβεβαιότητα που γίνεται μόνιμη κατάσταση. Η ελληνική γη, αντί να ενισχύεται, δείχνει να αποδυναμώνεται και μια χώρα που δεν στηρίζει την παραγωγή της, αργά ή γρήγορα χάνει την αυτοδυναμία της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζονται συνεχώς νέες “λύσεις” για την καθημερινότητα. Ψηφιακές εφαρμογές, πλατφόρμες, εργαλεία σύγκρισης τιμών, που υπόσχονται να βοηθήσουν τον πολίτη να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάστηκε και εφαρμογή σύγκρισης τιμών σούπερ μάρκετ, η οποία προβλήθηκε και από την πολιτική ηγεσία ως μέσο ανακούφισης. Η λογική είναι απλή, ο πολίτης να βρίσκει πού είναι φθηνότερα τα προϊόντα και να οργανώνει ανάλογα τις αγορές του.

Όμως εδώ γεννιέται ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το εισόδημα δεν επαρκεί, πόσο βοηθάει μια εφαρμογή που σου λέει πού να ψωνίσεις φθηνότερα;

Επί της ουσίας, ζητάνε από τον Έλληνα να διαχειριστεί την φτώχεια του. Αντί να δίνουν λύσεις, μας γεμίζουν με εφαρμογές. 

Και κάπου εδώ αρχίζει να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, μια μαγική εικόνα εκσυγχρονισμού που μας προβάλλουν και από την άλλη, η πραγματικότητα, τον Έλληνα να μετράει τα ευρώ αν φτάνουν στο ταμείο.

Αυτό όμως που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι η εμπιστοσύνη που δεν υφίσταται πια.

Γιατί όλο και περισσότερο, υπάρχει η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν απευθύνονται στον Ελληνικό λαό, αλλά στα αφεντικά της Ε.Ε. Ο πολιτικός λόγος συχνά κινείται περισσότερο για να κερδίσουν εντυπώσεις και λιγότερο προς την ουσία της καθημερινής ανάγκης.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, γεννιέται και κάτι ακόμη πιο βαθύ, η προσμονή για τον “επόμενο ηγετίσκο που θα τα αλλάξει όλα”.

Αυτή η συνεχής αναμονή ενός νέου ηγέτη, μιας νέας λύσης, μιας νέας αρχής, που όμως ποτέ δεν μεταφράζεται σε πραγματική αλλαγή από τη βάση.

Αυτή η προσμονή, όσο κι αν φαίνεται ελπιδοφόρα, ίσως να λειτουργεί τελικά και σαν παγίδα. Γιατί κρατά την κοινωνία σε στάση αναμονής, αντί να τη σπρώχνει σε απαίτηση και ενεργή συμμετοχή.

Ο Ελληνικός λαός κατάντησε σαν την ανύπαντρη γεροντοκόρη που είναι απελπιστικά διαθέσιμη.  

Και μέσα σε αυτή την απελπισία της, πιστεύει σε ψέματα και πολιτικά είδωλα, γιατί έχει ανάγκη από ένα όμορφο ψέμα. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και μία. Εαν ο ελληνικός λαός δεν απαιτήσει και δεν αγωνιστεί για το μέλλον που του κλέψανε, το μόνο που κάνει, είναι να ανακυκλώνει το πολιτικό σύστημα μαζί με τα σκουπίδια του. 

Έτσι, η Ελλάδα μας, παραμένει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που σχεδιάζεται και σε αυτόν που βιώνεται.

Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνται, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από το οικονομικό ή το δημογραφικό.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός δεν ζει με τις προθέσεις αλλά με το αποτέλεσμα.

Δήμου Μαρία για τον Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 21.6.2026

Οι Βούλγαροι έστησαν πλάκα για τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές Σερρών. Η πλάκα μπήκε. Η πλάκα έφυγε.

  

Οι Βούλγαροι έστησαν πλάκα για τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές Σερρών. Η πλάκα μπήκε. Η πλάκα έφυγε. 

Η χαρά τους κράτησε λιγότερο από μία μέρα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, Βούλγαροι εθνικιστές τοποθέτησαν αυθαίρετα μαρμάρινη αναθηματική πλάκα στο μισοερειπωμένο κωδωνοστάσιο του εγκαταλελειμμένου χωριού Καρυές (παλαιότερα Μπάνιτσα) ανατολικά της Ορεινής Σερρών. Η πλάκα απεικόνιζε τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ και έγραφε: «Γκότσε Ντέλτσεφ. Σε αυτό το μέρος στις 4 Μαΐου 1903 έπεσε (1872–1903). Βούλγαρος επαναστάτης και βοεβόδας, απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής της Σόφιας. Έζησε και αγωνίστηκε για την ελευθερία των Βουλγάρων στη Μακεδονία και την Αδριανούπολη. Αιώνια η μνήμη του!».

Ποιος ήταν ο Γκότσε Ντέλτσεφ;

Ο Γκεόργκι Νικόλοφ Ντέλτσεφ (Γκότσε Ντέλτσεφ) γεννήθηκε το 1872 στο Κιλκίς και σκοτώθηκε το 1903 στη Μπάνιτσα κατά τη διάρκεια συμπλοκής με οθωμανικές δυνάμεις. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ / VMRO), μιας βουλγαρικής παραστρατιωτικής οργάνωσης κομιτατζήδων που δρούσε στην Οθωμανική Μακεδονία και Θράκη. Οι κομιτατζήδες, με εγκληματικές ενέργειες, επιδίωκαν τη βουλγαροποίηση της περιοχής, σε βάρος του ελληνικού στοιχείου. Στη βουλγαρική ιστοριογραφία θεωρείται εθνικός ήρωας, ενώ τα Σκόπια τον διεκδικούν επίσης ως «Μακεδόνα» επαναστάτη. Η δράση του εντάσσεται στο πλαίσιο του Μακεδονικού Αγώνα, όπου ελληνικές δυνάμεις αντιστάθηκαν σε βουλγαρικούς αλυτρωτισμούς.

Μετά τα δημοσιεύματα, κλιμάκιο του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος επισκέφθηκε άμεσα την περιοχή. Εκεί η πλάκα που παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ δεν υπάρχει πλέον. Οι Βούλγαροι θεώρησαν ότι μπορούσαν να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος, να στήσουν τα δικά τους σύμβολα και να επιβάλουν τις δικές τους ιστορικές αφηγήσεις, χωρίς καμία αντίδραση. Λάθος. Η πλάκα μπήκε – η πλάκα έφυγε. Η χαρά τους κράτησε λιγότερο από 24 ώρες.

Αυτή η ενέργεια δεν ήταν τυχαία. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στη Μακεδονία. Οι γείτονές μας, εμπνεόμενοι από αλυτρωτικές φαντασιώσεις, προσπαθούν να «σημαδέψουν» ελληνικό έδαφος, να ξαναγράψουν την ιστορία και να δημιουργήσουν τετελεσμένα. Δεν θα το επιτρέψουμε. Η Μακεδονία είναι ελληνική. Δεν είναι χώρος για φαντάσματα του παρελθόντος και εθνικές φαντασιώσεις με ιστορικούς αλυτρωτισμούς. Η Ελλάδα φυλάσσεται. Δεν παραχωρείται. Αντίθετα, διεκδικούμε ό,τι εθνικό δίκαιο έχει αφεθεί από τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.

Ο Ελληνισμός στα Σκόπια και στη Βουλγαρία.

Η ιστορία του Ελληνισμού πέρα από τα σημερινά σύνορα είναι πλούσια, τραγική και ηρωική. Στη Σκόπια, οι Έλληνες αποτελούν μια μικρή αλλά ιστορική μειονότητα, κυρίως απόγονοι Μακεδονομάχων, προσφύγων του Συμμοριτοπολέμου και ντόπιων ελληνικών κοινοτήτων. Επίσημες απογραφές καταγράφουν μερικές χιλιάδες, αλλά ανεπίσημες εκτιμήσεις φτάνουν πολύ υψηλότερα, ιδίως σε περιοχές όπως η Γευγελή το Κρούσεβο και το Μοναστήρι. Πολλοί κρύβουν την ταυτότητά τους λόγω πίεσης, ενώ η χώρα τους χρησιμοποιεί συστηματικά το «μακεδονικό» αφήγημα για να αλλοιώσει την ελληνική κληρονομιά. Οι Έλληνες εκεί αγωνίστηκαν για αιώνες, από την αρχαιότητα μέχρι τον Μακεδονικό Αγώνα, υπερασπιζόμενοι την ελληνικότητα της Μακεδονίας ενάντια σε βουλγαρικές και άλλες επιβουλές. Σήμερα, η ελληνική παρουσία παραμένει ζωντανή μέσα από πολιτιστικούς συλλόγους, εκκλησίες και την ιστορική μνήμη, παρά τις προσπάθειες αφανισμού. Δυστυχώς το ελληνικό κράτους ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την τύχη αυτών των Ελλήνων. Αυτό θα αλλάξει ριζικά όταν θα έχουμε την πολιτική δύναμη ως κόμμα. 

Στη Βουλγαρία, ο Ελληνισμός είχε ισχυρή παρουσία. Ελληνικές κοινότητες άνθισαν σε πόλεις όπως η Σόφια, η Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ), η Βάρνα και η Αδριανούπολη. Έλληνες έμποροι, διανοούμενοι και εκκλησιαστικοί άνδρες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην οικονομική και πολιτιστική ζωή της περιοχής κατά την Οθωμανική περίοδο. Ωστόσο, από τα μέσα του 19ου αιώνα και κυρίως μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας (1870) και την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας, ξεκίνησε συστηματική πίεση, βία και εκκαθάριση. Το 1906, βουλγαρικός όχλος κατέλαβε βίαια ελληνικά σχολεία και εκκλησίες. Οι ανταλλαγές πληθυσμών με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) και άλλες συμφωνίες οδήγησαν σε μαζικές μετακινήσεις. Σήμερα, η επίσημη απογραφή καταγράφει λίγες χιλιάδες Έλληνες (περίπου 3.900 το 2011, συμπεριλαμβανομένων Σαρακατσάνων), αλλά ο πραγματικός αριθμός και η πολιτιστική κληρονομιά είναι πολύ μεγαλύτερα. Ιστορικά κτίρια, εκκλησίες και μνήμες μαρτυρούν έναν Ελληνισμό που διώχθηκε αλλά δεν εξαφανίστηκε.

Ο Ελληνισμός της διασποράς στα Βαλκάνια δεν είναι «παρελθόν». Είναι ζωντανή απόδειξη της ελληνικής συνέχειας, της ανθεκτικότητας και του δικαιώματος στην εθνική ταυτότητα. Οι απόγονοι αυτών των κοινοτήτων, μαζί με όλους τους Έλληνες, υπενθυμίζουν ότι η Μακεδονία, η Θράκη και τα γύρω εδάφη έχουν ελληνική ψυχή αιώνων. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να την αμφισβητήσει.

Τέλος το μήνυμά μας είναι σαφές: Όσοι σκέφτονται να επαναλάβουν παρόμοιες προκλήσεις, ας καταλάβουν ότι η Ελλάδα δεν είναι αδύναμη. Ο Ιερός Λόχος θα βρίσκεται εκεί για να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία, την ιστορική αλήθεια και την Μακεδονία. Δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή γης. Δεν αφήνουμε τις αφηγήσεις των άλλων να σβήσουν τη δική μας ιστορία. Διεκδικούμε κάθε μέτρο Ελληνικής Γης που είναι σκλαβωμένο!

Η Ελλάδα φυλάσσεται.

Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική.

Ο Ελληνισμός ζει και διεκδικεί.

Γραφείο Τύπου του πολιτικού φορέα 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

  

Θερινό Ηλιοστάσιο: Μια Κοινή Ευρωπαϊκή Κληρονομιά!

Η 21η Ιουνίου, η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, αποτελεί εδώ και χιλιετίες ένα από τα σημαντικότερα σημεία του ετήσιου κύκλου για τους λαούς της Ευρώπης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, όταν ο ήλιος φτάνει στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό και το φως κυριαρχεί περισσότερο από κάθε άλλη ημέρα.

Πολύ πριν από τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών, οι ευρωπαϊκοί λαοί παρατηρούσαν τις εποχές, τον κύκλο της φύσης και τις μεταβολές του ουρανού. Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ήταν απλώς ένα αστρονομικό γεγονός. Ήταν ένα ορόσημο που συνδεόταν με τη γη, τη γεωργία, την κοινότητα και τη συνέχεια της ζωής.

Στην Ιρλανδία, οι αρχαίοι Κέλτες τιμούσαν τις μεταβολές των εποχών με εορτασμούς που συνδέονταν με τη γονιμότητα της γης και την ευημερία της κοινότητας. Αν και πολλά έθιμα μεταβλήθηκαν μέσα στους αιώνες, η σημασία των εποχικών σταθμών παρέμεινε ζωντανή στη λαϊκή παράδοση του νησιού.

Στη Σκανδιναβία, το θερινό ηλιοστάσιο εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραδοσιακές γιορτές. Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, οικογένειες και κοινότητες συγκεντρώνονται στην ύπαιθρο, ανάβουν φωτιές, τραγουδούν, χορεύουν και γιορτάζουν τη δύναμη του φωτός κατά τη διάρκεια των λευκών νυχτών του βορρά. Πρόκειται για ένα έθιμο που διατηρήθηκε επί αιώνες και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Στη Γερμανία και σε άλλες γερμανικές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, οι φωτιές του θερινού ηλιοστασίου αποτελούσαν παραδοσιακά σύμβολο κάθαρσης, ενότητας και εορτασμού της φύσης. Τα χωριά συγκεντρώνονταν γύρω από μεγάλες φωτιές στις κορυφές λόφων και βουνών, δημιουργώντας εικόνες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε πολλές περιοχές.

Στις βαλτικές χώρες, όπως η Λετονία και η Λιθουανία, οι εορτασμοί του ηλιοστασίου παραμένουν από τις σημαντικότερες λαϊκές εκδηλώσεις του έτους. Τραγούδια, παραδοσιακές φορεσιές, στεφάνια από λουλούδια και ολονύχτιες γιορτές αποτελούν στοιχεία μιας πολιτιστικής συνέχειας που φτάνει βαθιά στο παρελθόν.

Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, τις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε τόπου, οι ευρωπαϊκοί λαοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: τη διαχρονική σχέση τους με τον κύκλο της φύσης. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις αυτής της κοινής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στον ελληνικό χώρο, η περίοδος του θερινού ηλιοστασίου συνδέθηκε διαχρονικά με λαϊκά έθιμα που διατηρήθηκαν έως τις μέρες μας. Ο Κλήδονας, οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη, το κάψιμο των μαγιάτικων στεφανιών και τα πηδήματα πάνω από τις φλόγες αποτελούν έθιμα γνωστά σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα. Μέσα από αυτά διακρίνεται η συνέχεια μιας παράδοσης που συνδέει τον άνθρωπο με την κοινότητα, τη φύση και τον ετήσιο κύκλο του χρόνου.

Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ανήκει σε κάποια σύγχρονη ιδεολογία ούτε αποτελεί αποκλειστικό κτήμα οποιασδήποτε θρησκευτικής αντίληψης. Είναι μέρος της ιστορικής μνήμης των ευρωπαϊκών λαών. Μια υπενθύμιση ότι οι πρόγονοί μας, από τις ακτές της Ιρλανδίας μέχρι τα βουνά της Ελλάδας και από τα δάση της Σκανδιναβίας μέχρι τις πεδιάδες της Κεντρικής Ευρώπης, ζούσαν σε αρμονία με τον ρυθμό της φύσης και τιμούσαν τα μεγάλα ορόσημα του χρόνου.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πολιτιστικής ομοιομορφίας, η γνώση και η διατήρηση αυτών των παραδόσεων δεν αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν, αλλά πράξη ιστορικής μνήμης. Είναι η αναγνώριση ότι οι λαοί της Ευρώπης διαθέτουν βαθιές πολιτιστικές ρίζες, οι οποίες διαμορφώθηκαν μέσα από αιώνες κοινών εμπειριών, παραδόσεων και δεσμών με τη γη τους.

Ανακοίνωση για τα ελληνοτουρκικά.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για τα ελληνοτουρκικά.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά και η προώθηση από την Άγκυρα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» επιβεβαιώνουν ότι η Τουρκία ακολουθεί μια μακροχρόνια και συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η συζήτηση περί θεσμοθέτησης των τουρκικών διεκδικήσεων δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού δημιουργίας τετελεσμένων εις βάρος της Πατρίδας μας.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή των εξελίξεων. Απαιτείται εθνική στρατηγική με συνέχεια, αποφασιστικότητα και σαφείς κόκκινες γραμμές. Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των νησιών μας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε πολιτική κατευνασμού απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό οδηγεί σε νέες απαιτήσεις και νέες προκλήσεις. Η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιήσει κάθε διπλωματικό, πολιτικό και αμυντικό μέσο που διαθέτει, εντός των διεθνών οργανισμών και των συμμαχιών της, ώστε να αποτρέψει τη δημιουργία νέων τετελεσμένων στο Αιγαίο.

Παράλληλα απαιτείται αρχικά, να διασφαλιστεί η εσωτερική ασφάλεια της χώρας όπου έχει πληγεί από την ανεξέλεγκτη εισβολή αλλοδαπών. Χρειάζεται η ενίσχυση της εθνικής άμυνας, η στήριξη των ακριτικών περιοχών όπως προτείνουμε στο ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΠΑΝΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ και  κυρίως η καλλιέργεια εθνικής συνείδησης στις νεότερες γενιές. Η ισχύς ενός έθνους δεν μετριέται μόνο από τα οπλικά του συστήματα, αλλά και από την εθνική ενότητα, την αυτοπεποίθηση και την πίστη του στο δίκαιο των θέσεών του.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ καλεί κάθε Έλληνα να παραμείνει σε εγρήγορση. Το Αιγαίο είναι η καρδιά του Ελληνισμού και δεν πρόκειται να παραχωρηθεί σε κανέναν αναθεωρητισμό, σε καμία «Γαλάζια Πατρίδα» και σε καμία πολιτική που υπονομεύει τα εθνικά μας δίκαια.

Για μια Ελλάδα κυρίαρχη, ισχυρή και ελεύθερη. Για έναν Ελληνισμό που δεν υποχωρεί.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ανακοίνωση

  

Κοιτάξτε το καλά αυτό το βίντεο. ( You Tube )

Δεν βλέπετε απλά σίδερα να κόβονται.Βλέπετε τον ιδρώτα γενεών να γίνονται παλιοσίδερα. Βλέπετε την δημόσια περιουσία να γίνεται παλιοσίδερα. Ο κάθε Έλληνας έχει δικαίωμα να ρωτήσει.Ακόμα κι αν αυτός ο εξοπλισμός έπρεπε να αποσυρθεί, γιατί αυτή η εικόνα καταστροφής; 

Γιατί τόση βιασύνη να εξαφανιστεί κάθε ίχνος μιας παραγωγικής Ελλάδας; Δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί;Να διατηρηθεί ως στρατηγικό απόθεμα;Να παραμείνει διαθέσιμος εξοπλισμός σε περίπτωση που η Πατρίδα τον χρειαστεί ξανά;Να ανακυκλωθεί οργανωμένα;

Σήμερα πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα αφού στέλνουμε τον λυχνίτη μας στους Σκοπιανούς και τον αγοράζουμε ως ηλεκτρικό ρεύμα...Σήμερα η Ελλάδα εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές ρεύματος...Σήμερα ακούμε συνεχώς για ενεργειακή κρίση...Και την ίδια ώρα βλέπουμε να διαλύονται υποδομές που χτίστηκαν με τα χρήματα και τις αγωνίες του Ελληνικού Λαού.Γιατί;

Για χρόνια μας μιλούσαν για "πράσινη μετάβαση", για "προστασία του περιβάλλοντος" και για "βιώσιμη ανάπτυξη".Και σήμερα ο Ελληνικός Λαός βλέπει βουνά από μέταλλο να καταλήγουν στην καταστροφή και αναρωτιέται,

Πού είναι η περιβαλλοντική ευαισθησία;

Πού είναι η λογική της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης;

Πού είναι η διαφάνεια;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ πλήρη ενημέρωση για το κόστος αυτών των εργασιών.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι αποφάσεις που οδήγησαν στην αποξήλωση αυτού του εξοπλισμού.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ απόλυτη διαφάνεια για το τι ανακυκλώθηκε, τι πουλήθηκε, τι καταστράφηκε και ποιος ωφελήθηκε οικονομικά από αυτή τη διαδικασία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ έναν σοβαρό εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό που να υπηρετεί την Ελλάδα και όχι πρόσκαιρες πολιτικές σκοπιμότητες.

Γιατί όταν μια χώρα γκρεμίζει ό,τι παρήγαγε πλούτο, εργασίες και ενεργειακή ισχύ, τότε η εξουσία χρωστά εξηγήσεις στον Λαό.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ