Nieuwe serie?

Na Bones en Rizzoli & Isles ben ik zoekende. Zoekende naar een nieuwe serie, om lekker bij voor de tv te hangen. Serie met elke aflevering een nieuwe moord, maar tegelijkertijd ontspanning en gezelligheid in het sociale leven van de hoofdpersonen. 

Tot nu toe kon ik dit niet vinden. Ik startte twee series, die eigenlijk na seizoen één hadden moeten stoppen, voor mijn gevoel. De volgende seizoenen keek ik dus ook niet. Toen kwam Everwood op mijn pad. Een feelgood familiedrama, als dat al kan. Het kabbelt wat door, niet al te veel spanning, maar eigenlijk heb ik het wel weer gehad met het puberdrama van Ephram en Amy. Om het nog maar niet te hebben op de manier van opvoeden door de ouderen. Feelgood ligt me bij boeken ook niet zo en deze serie roept dezelfde gevoelens op. Het irriteert me steeds meer. Wat goed is, want dat zet me in thorie aan het lezen. In praktijk nog niet zozeer. 

Toen ineens was er een nieuwe serie, Scarpetta. De naam herkende ik gelijk van de boeken van Patricia Cornwell. Een serie, waarvan ik af en toe een boek las, en waarvan ik eigenlijk, ooit (volgend jaar?) de hele serie nog wel wil lezen. Een soort serie als de boeken van Katy Reichs met Temperance Brennan (in de boeken heet ze geen Bones). 

De hele dag ben ik aan het wikken en wegen in m'n hoofd. Ga ik kijken of ga ik voor de boeken. Zou kijken erg zijn, als ik de boeken nog wil lezen? De series Bones en Rizzoli & Isles weken ook behoorlijk van de oorspronkelijke verhalen af. Misschien is dat met Scarpetta ook wel zo. 

Ik besluit tot de eerste aflevering en zoek dan op waar het eerste boek over gaat. Ja. Zelfde verhaal, anders verteld. Erg mooi verfilmd. Soms lijkt het wel of het meer om de beelden te doen is, dan om het verhaal en de moord. Maarja, dat is de eerste aflevering, dat is altijd even inkomen... personages leren kennen, met hun onderlinge verhoudingen, tegen de achtergrond van een moord. Dat het verhaal in het verleden en heden verteld wordt, maakt dit niet makkelijker. 

De cast is goed. Hoofdrollen voor Nicole Kidman en Jamie Lee Curtis. 

Ach, wie houd ik voor de gek. Natuurlijk kijk ik verder. Op dit moment heb ik geen tijd voor een serie van negenentwintig boeken, en ze staan bijna allemaal op de online bieb dus doorlezen is mogelijk, en ik wéét hoe ik ben als ik in zo'n serie begin. Dus.. eerst dit maar kijken en dan volgend jaar beginnen met de boeken. Dan ben ik deze serie, of in elk geval de spoilers, vast alweer vergeten. En het is (voorlopig) nog maar één seizoen van acht afleveringen. Kan ik daarna weer op zoek naar een nieuwe serie. 

Botten

Mijn leesoverzicht aan het eind van deze maand wordt een kort lijstje. Al drie weken lees ik niet. Wat is er aan de hand? 

Bones.

 Bones is er aan de hand. Zo'n drie weken terug was ik thuis met hoofdpijn. Deze was al zover gezakt dat in bed blijven liggen niet meer lukte, maar echt veel anders lukte ook al niet. Op de bank zitten en tv kijken was, met regelmatig de ogen dicht, nog net een optie. Maar waarnaar te kijken? 

Mijn oog viel een week eerder al eens op Bones, toen ik scrolde door het aanbod op een streamingsdienst. Goh, dat was lang geleden. Alle boeken van Kathy Reichs, schrijfster van Bones, heb ik gelezen en waren me goed bevallen (anders lees ik ze niet allemaal). Van de tv-serie had ik wel eens een aflevering gezien. Zou het me bevallen? 

Het antwoord is duidelijk en volmondig JA. Sterker nog, ik zit met een Bones-verslaving. De tv-serie is totaal anders dan de boeken. Zowel in de boeken als in de serie is de hoofdpersoon Temperance Brennan, een forensisch antropologe, gek op historische opgravingen in allerlei landen, die ook gaat werken aan het identificeren van moordslachtoffers. Daar houdt de overeenkomst wel zo ongeveer op. 

De personages zijn totaal verschillend, net als hun privéleven en de omstandigheden waarin ze werken. Bij de serie staat elke aflevering in beeld dat deze gebaseerd is op het leven van Kathy Reichs zelf, een forensisch antropologe die bekend wordt door haar boeken. Geen idee in hoeverre alles klopt, als het om haar leven gaat. Dat vind ik eigenlijk ook niet zo interessant.

Zoals je kunt verwachten begint elke aflevering met een moord en/of een lijk. Niet één moord is hetzelfde. Omdat Reichs zelf de serie produceert, en de serie op haar leven gebaseerd is, ga ik er maar vanuit dat alles wat op forensisch gebied gebeurt ook op waarheid berust. Ik had echt geen idee dat lichamen zo snel konden ontbinden of van vlees konden worden ontdaan en op zoveel verschillende manieren met zoveel verschillende aaseters. Leerzaam!

Als de spanningen van de verschillende moorden en de verschillende personen die het over meerdere afleveringen op het team voorzien hebben, niet genoeg zijn om je verslaafd te maken aan de serie, is er nog de relatie tussen Temperance 'Bones' Brennan en Seeley Booth, de FBI-agent, waarmee ze nauw samenwerkt. [*Spoiler → ]Aangezien ik al latere afleveringen gezien heb, weet ik dat ze een relatie krijgen, maar de weg ernaar toe is lang. Te lang? Dat weet ik nog niet, want ik wil niet weten wanneer ze echt een relatie beginnen. Maar.. iedereen zou een keer in haar of zijn leven iemand moeten hebben, die zo naar hen kijkt als Booth naar Brennan kan kijken. Met zoveel liefde. Geweldig 💖 

Halverwege seizoen zes ben ik nu. Ja, de omstandigheden om te bingen waren goed, de afgelopen weken. Er zijn twaalf seizoenen, dus ik heb nog even te gaan. Van andere series, die ik zo lang en vaak achter elkaar keek, werd ik op een gegeven moment wat zat. En nog niet één serie keek ik zo vaak en zo lang achter elkaar, meestal komt het leven ertussen. Bones ben ik nog steeds niet zat. Ik kijk mijn man nog net niet het huis uit, zodat ik kan gaan kijken. (volgens hem doe ik dat trouwens wel) Andere hobby's staan op een laag pitje. In plaats van 'Nog één hoofdstuk' is het nu 'Nou vooruit, nog één aflevering dan...'

Dat hebben ze goed gedaan. Chapeau voor Kathy Reichs en de rest van de crew. 

Overigens moet ik komend weekend echt gaan lezen, want komende woensdag heb ik een leesclub en dat boek heb ik dus nog niet ingekeken. 

 

Wat gaan we kijken?

 Ineens was de serie weer dagelijks op televisie. ER, met George Clooney, Anthony Edwards en Noah Wyle. Maar ook Julianna Margulies en Maura Tierney. Dat zijn de namen waarmee het begon, maar verplegend personeel zoals Deezer D (Malik) en Yvette Freeman (Haleh) spelen vanaf het begin ook al mee. Juist deze mensen blijf je zien, van begin tot eind. Vertrouwde gezichten, die minder in het oog springen of naar de voorgrond gebracht worden, maar als beste op de hoogte zijn van het reilen en zeilen van de eerste hulp in Chicago's County General Hospital. 

Afijn, weer op tv dus. Ooit zo'n beetje de enige ziekenhuisserie en eentje waar we graag naar keken. Dus.. gingen we weer kijken. We namen de serie op, zodat we ook op onze eigen tijd konden kijken (en de reclames konden doorspoelen), tijdens het eten, met het bord op schoot. Jaja, niet gezond, ik weet het, maar heerlijk ontspannen.

Tot seizoen 13. Man en ik zaten klaar voor de tv en zagen tot onze verbazing een jonge dokter Carter en dokter Ross. Huh? Wat bleek, ze begonnen weer van voor af aan, alsof er niet nog vier seizoenen waren. Dat was jammer. 

Gelukkig bleken we de serie ook te kunnen streamen en zo zitten we nog steeds dagelijks gekluisterd aan de buis, om de levens van inmiddels andere doktoren te volgen. Tranen met tuiten huilden we bij het overlijden van zowel Mark Greene als Greg Pratt. Maar ook bij andere emotionele afleveringen, laten we wat tranen lopen. Nou, oké, sowieso bijna elke aflevering. Zo zijn wij. Maar wij hebben inmiddels ook seizoen 15 bereikt. Het laatste seizoen! 

En dan? Wat kijken we dan met ons bord avondeten op schoot? 

Voorzichtig zijn we aan het brainstormen. Man kijkt graag naar ziekenhuisseries, maar ook brandweer, politie en eerste hulp doet het goed. Zo kijkt hij al jaren Chicago PD, MD en Fire, First Watch, New Amsterdam, Rescue 9-1-1 en nog meer, geloof ik. Af en toe kijk ik mee, maar zoveel series, dat lukt me niet (ik moet ook nog lezen, tenslotte)

Omdat man al deze series keek en ik niet, vallen deze niet in de categorie 'die gaan we kijken', maar welke dan wél? 

Ikzelf dacht eigenlijk aan Grey's Anatomy. Deze serie keek ik samen met oudste tot seizoen 12 of 13. Man zag af en toe wat, maar maakte er vooral grapjes over. En waarom? Het is toch ook gewoon een ziekenhuisserie?  Man is nog niet overtuigd. Ik verheug me er al een beetje op. En ze zijn al bij seizoen 19, dus we kunnen nog lekker lang door ook!

Ja, ook van deze originele cast zijn uiteindelijk niet veel meer over. En hiervan gaan er nóg meer dood (spoiler, sorry) dus nog meer tranen. Ondertussen heeft man het alweer over Het kleine huis op de prairie (ook al zo'n jank-serie) of, om in ziekenhuisstijl te blijven, Dr. Quinn, Medicine Woman

Nouja, eerst ER maar uitkijken. We hebben nog even te gaan, maar niet lang.

Lazy, just hangin'

We hebben nieuwe huisgasten, die behoorlijk wat vrije tijd consumeren. Jay, Gloria, Claire, Phyl, Mitch, Cam en hun kinderen komen dagelijks even langs, maar blijven meestal langer dan gepland.

Waar gaat dit over? De serie 'Modern Family'. Een serie, die ik online kijk, in mijn eigen tempo.

 Eigenlijk is het niet eens zo'n bijzonder opvallende serie. Je hebt Jay, de vader van het hele spul, gespeeld door Ed O'Neill, hij speelde ooit Al Bundy. In deze rol is hij compleet anders. Een rijke 'selfmade' man, maar ook dol op z'n familie. Gloria is z'n nieuwe, jonge en mooie vrouw. Zij had al een zoon, Manny, toen ze Jay leerde kennen en samen hebben ze Joe. Gloria is jonger dan Claire, de dochter van Jay, zijn oudste kind waar hij de beste band mee heeft. Samen met Phyl heeft Claire 3 kinderen: Haly, Alex (dochter) en Luke. Mitch is de broer van Claire, hij is getrouwd met Cam en samen adopteerden ze een Vietnamees meisje Lily.

Het enige 'baanbrekende' in de serie is het homostel Mitch en Cam. Cam lijkt de 'standaard homo', maar coacht een football team. Hij weet veel van sport, maar gaat ook helemaal over de top met inrichting en kleding. Schoonmaken doet hij liever niet, daarvoor is Mitch, die advocaat is en OCD lijkt te hebben.

De kinderen van Claire en Phyl zijn behoorlijk cliché. De oudste dochter is mooi maar dom, de middelste slim maar minder knap en de jongste is een zoon, niet al te slim en met allerlei 'jongensacties'.

Bijna dagelijks zet ik de serie even aan. Lekker ontspannen voor de tv, even aan niets anders denken. 1 aflevering is dan het plan, 25 minuten, zo voorbij, daarna weer verder met wat ik zou moeten of willen doen. Maar regelmatig (eigenlijk altidj) volgt daarna de tweede aflevering. Ach, wat maakt het uit. Even rusten, dat is goed voor me, toch? En, nouja, dan volgt er soms ook nog een derde aflevering. Als ik toch zit..

Op zich is het natuurlijk niet zo'n drama. Dit voelt al beter dan dom herhalingen van dit soort series kijken op Comedy Central. Herhalingen, die elke 10-20 minuten onderbroken worden door dezelfde ellenlange reclameblokken. Om gék van te worden. Aan de andere kant lijkt het er nu op dat andere activiteiten wat achterblijven, zoals lezen en bloggen.

Ik ben bijna door alle seizoenen heen en zit me nu af te vragen wat het beste is. Eigenlijk net als hoe je om kunt gaan met chocola: neem ik wat minder per dag, spreid ik het meer en houd ik zo meer over voor andere zaken of kijk ik zoveel mogelijk achter elkaar door en ben ik er maar vanaf?

Mijn planning is te kiezen voor het eerste. Elke dag een kleine dosis romcom en dan weer over tot de orde van de dag. Maar ze zijn zo leuk, dus kijk ik al snel meer en loop de kans dat ik binnenkort een andere serie moet kiezen, die ik kan bingewatchen.Volgens dochter wordt dat Charmed, dus ik hoef niet eens te zoeken.